Simple Cooking Pleasures

Plastry wędzonego tuńczyka z oliwkami, jajkiem i pikantnym dressingiem

2010-09-19T11:31:00.000+02:00

Niedziela. Za oknem słońce, budzik nie dzwoni, nigdzie nie trzeba się spieszyć. Kilka leniwych godzin w łóżku więcej. A potem jest jeszcze nawet czas, żeby przygotować niedzielne śniadanie.

Proste, acz wykwintne. Codziennemu zestawowi "kawa + (ewentualnie) kawałek pieczywa na szybko o 6 rano" w niedzielę mówimy zdecydowane "nie!" Dzisiaj zjemy wędzonego tuńczyka.

Plastry wędzonego tuńczyka z oliwkami, jajkiem i pikantnym dressingiem

Składniki dla 2 osób

- ok. 6-8 bardzo cienkich plastrów wędzonego tuńczyka
- garść czarnych oliwek, pokrojonych w plasterki
- 1/4 czerwonej papryki, pokrojonej w drobną kostkę
- 1/2 małej cebuli, drobno posiekanej
- 1 jajko ugotowane na twardo i drobno posiekane
- 1 łyżeczka harissy
- ok. 3-4 łyżek oliwy extra virgine
- wędzona sól morska
- świeżo zmielony czarny pieprz
- kilka listków bazylii

Na środku dużego talerza rozkładamy plastry wędzonego tuńczyka. Doprawiamy odrobiną pieprzu.

Na rybie układamy cebulę, oliwki, paprykę i jajko.

Do miseczki wkładamy harissę i, cały czas mieszając trzepaczką, powoli dolewamy oliwę, aż składniki dressingu się połączą i uzyskamy odpowiednią konsystencję.

Potrawę polewamy dressingiem, posypujemy wędzoną solą morską (można ją dostać w sklepach typu "Kuchnie świata") i dekorujemy bazylią.

Smacznego!

Be cool, stay cool- chłodnik marchewkowy

2010-08-18T22:49:00.000+02:00

Jestem. Życie w ciągłym niedoczasie daje mi się we znaki, ale o blogu nie zapomniałem, a z komentarzy i maili, które od Was dostaję wynika, że i Wy o Simple Cooking Pleasures nie zapomnieliście, mimo że powoli pewnie nie było już czego za bardzo czytać:)

Dziś nietypowo z dwóch powodów: po pierwsze sam pomysł na chłodnik jet mimo wszystko dość oryginalny, a po drugie

nigdy nie sądziłem, że będę prezentował na blogu przepisy Marthy Stewart. Przyznaję jednak, że jej nietypowe przepisy na chłodniki, które wpadły mi w oko w jednym z ostatnich numerów polskiej edycji Martha Stewart Living pozytywnie mnie zaskoczyły. Lubię proste i intensywne smaki. Kilka składników, minimalna obróbka, żywe kolory. I nawet jeżeli nic nigdy nie przebije polskiego letniego zestawu numer 1 (botwinka + kefir + ziemniaczki ze skwarkami), to w upalne dni można od czasu do czas spróbować czegoś innego, np. chłodnika marchewkowego.

CHŁODNIK MARCHEWKOWY- lekko zmodyfikowany przepis M.Stewart
Składniki na 3-4 porcje

- 1/2 cebuli
- ząbek czosnku
- 2 łyżki masła
- 500 g marchewek
- ok. 600 ml wody
- łyżka miodu
- świeża papryczka chili
- natka pietruszki
- sól, świeżo zmielony czarny pieprz
- olej arganowy/ oliwa extra virgin

Cebulę i czosnek drobno siekamy i szklimy na maśle w garnku. W międzyczasie obieramy marchewki i kroimy je w cienkie plasterki.

Marchewkę dodajemy do garnka z cebulą i czosnkiem i chwilę podsmażamy, po czym zalewamy wszystko wodą, doprowadzamy do wrzenia i gotujemy przez ok. 25-30 min, do momentu, aż marchewka będzie miękka.

Dokładnie miksujemy zupę, po czym doprawiamy ją miodem, solą i pieprzem. Na kilka godzin wstawiamy do lodówki.

Przed podaniem dodajemy do zupy drobno posiekane natkę pietruszki i papryczkę chili (wedle uznania). Całość wykańczamy olejem arganowym lub oliwą extra virgin.

Do chłodnika można podać grzanki z ciemnego pieczywa.

Smacznego!

Makaron w occie balsamicznym, z sosem pomidorowym i serem pecorino

2010-05-09T13:22:00.001+02:00

Tak myślę, który to już mój kolejny powrót do pisania po dłuższej przerwie. Szczerze mówiąc- nie wiem. Uwierzcie, że z chęcią gotowałbym codziennie, a potem wszystko co ugotuję regularnie wrzucał na bloga. Niestety prawda jest jednak taka, że czasu mało, a ostatni miesiąc to był okres wielu kluczowych zmian w życiu, prawdziwa jazda bez trzymanki.
O Simple Cooking Pleasures cały czas pamiętam i postaram się wrzucać coś nowego tak często, jak tylko będę mógł, choć pewnie już nie tak często jak jeszcze jakiś czas temu.

Na tym koniec zwierzeń...:)

Do rzeczy. Od jakiegoś czasu jestem szczęśliwym posiadaczem kolejnej świetnej książki. Znowu kuchni włoska, tym razem w brytyjskim wykonaniu, czyli kultowa "The River Cafe Cookbook" by Rose Gray and Ruth Rogers. 300 stron świetnych i bardzo prostych w przygotowaniu włoskich przepisów.

Wczoraj mieliśmy ochotę na makaron. Szybki przegląd lodówki, krótka wizyta w sklepie, pół godzinki przy garnkach i świetny obiad gotowy. Makaron (w naszym przypadku penne + farfalle) z octem balsamicznym w pomidorowym sosie z dodatkiem czosnku, bazylii i owczego sera pecorino.

Jak to zwykle bywa w przypadku tak prostych dań, ważne jest, aby użyć jak najlepszej jakości składników. My użyliśmy pomidorów z puszki, ale poczekajcie na szczyt sezonu pomidorowego i spróbujcie zrobić sos ze świeżych pomidorów- będzie wybitny.

Do tego dobry, oryginalny ocet balsamiczny. Moim zdaniem warto w niego zainwestować. Jedna butelka starczy na długo, a różnicę w smaku poczuje każdy. Kiepskiej jakości pseudo-ocet tylko niepotrzebnie zakwasi nam potrawę, natomiast oryginalne balsamico wspaniale podbije naturalną słodycz pomidorów.

No i na koniec pecorino. Można go dostać bez problemu w lepszych delikatesach (np. Bomi). Podobnie jak w przypadku octu, jest to trochę większy wydatek, ale ser bardzo dobrze przechowuje się w lodówce i na pewno starczy nam na dłużej. Jeżeli nie będziecie mogli dostać pecorino, można go oczywiście zastąpić parmezanem albo grana padano, choć moim zdaniem to już nie będzie to samo:)

Polecam!

Makaron w balsamico, z sosem pomidorowym i serem pecorino

Składniki na 2 porcje

- ok. 130-150 g Waszego ulubionego makaronu (w oryginalnym przepisie: penne, które zmieszaliśmy z farfalle)
- 2 łyżki oliwy z oliwek
- 2 małe ząbki czosnku, pokrojone w plasterki
- garść liście bazylii
- 1 puszka (ok. 400 g) pomidorów bez skórki
- sól, pieprz, ewentualnie brązowy cukier
- 40 g masła
- garść startego pecorino
- 2-3 łyżki dobrego octu balsamicznego

Na patelni rozgrzewamy oliwę. Wrzucamy czosnek i delikatnie go podsmażamy, uważając, żeby się nie spalił. Następnie szybko dodajemy połowę bazylii i pomidory. Zmniejszamy ogień i całość gotujemy na wolnym ogniu przez ok. 30 min, od czasu do czasu mieszając, do momentu uzyskania gęstego, skoncentrowanego sosu. Na koniec doprawiamy sos solą i pieprzem, a jeśli uznamy, że jest zbyt kwaśny, można dodać odrobinę brązowego cukru. Dodajemy pozostałą bazylię.

W międzyczasie gotujemy makaron al dente zgodnie z instrukcją na opakowaniu. Gotowy dokładnie odsączamy, umieszczamy ponownie w garnku, stawiamy na minimalnym ogniu, szybko dodajemy masło i mieszamy do momentu, aż się całkowicie rozpuści. Następnie, cały czas mieszając dodajemy ocet i ser. Kiedy pecorino się rozpuści, do makaronu dodajemy sos.

Całość dokładnie mieszamy i natychmiast przekładamy na talerze. Posypujemy startym serem, dekorujemy bazylią i z apetytem konsumujemy.

Smacznego!:)

Żur typowy i barszcz nietypowy

2010-04-03T13:58:00.000+02:00

O kiszeniu żurku i barszczu pisałem tutaj. Dziś dokończymy przygotowywanie zup tak, aby jutro mogły pojawić się na świątecznym stole.

Zacznijmy od żurku, który przygotujemy w wersji bardziej tradycyjnej. Nie chcę podawać żadnych konkretnych proporcji z tego względu, że wszystko zależy od tego, dla ilu osób przygotowujecie żurek, ile przygotowaliście zakwasu, no i oczywiście jaki smak najbardziej Wam odpowiada. Bezpiecznie jest jednak przygotować co najmniej tyle samo wywaru, ile ma się zakwasu. Potem można się spokojnie bawić proporcjami.

Wywar...no właśnie. Tradycyjnie, świąteczny żur powinien być przygotowany na wywarze z wędzonki (np. wędzonego boczku), koniecznie z dodatkiem kilku suszonych grzybów. Zamiast boczku można użyć szynki albo kiełbasy. Jeżeli przygotowujecie pasztet, możecie po prostu zachować wywar, który zostanie Wam po gotowaniu mięsa. Wystarczy go jedynie dokładnie przecedzić, dodać kilka suszonych grzybów i pogotować do momentu, aż te będą miękkie.

Następnie wlać do garnka przez sitko zakwas (jeżeli utworzyła się pleśń, należy ją wcześniej usunąć) i rozprowadzić go wywarem. Na koniec wystarczy doprawić żurek wedle smaku czosnkiem, pieprzem i majerankiem, ewentualnie zabielić kwaśną śmietaną i zupa gotowa.

Można również pokusić się o przygotowanie żurku w wersji wegetariańskiej, przyrządzonego na wywarze warzywnym. Co kto lubi.

Jeśli chodzi o barszcz, to właściwie jest on już gotowy. Kisił się od kilku dni i jedyne co trzeba zrobić to przelać go do garnka, doprawić do smaku pieprzem, majerankiem, czosnkiem i zagrzać, a następnie podać z łyżeczką chrzanu- pycha!

To wersja tradycyjna. Ja chcę jednak trochę poeksperymentować i część barszczu odleję sobie i doprawię, wedle przepisu Wojciecha Modesta Amaro, sokiem z ananasa i sokiem z jabłek. Dodawanie jabłek do barszczu czerwonego jest zakorzenione w tradycji polskiej, jednak ananas to zupełna nowość:) Dlatego też nie ręczę za to, co wyjdzie i proponuję, abyście poeksperymentowali jedynie na części przygotowanego barszczu:) Jeśli chodzi o proporcje, to ja bym robił na oko i do smaku. Autor na 3 kg buraków dodaje po 300 ml soku jabłkowego, z ananasa i z buraków, ale też zupa, którą przygotowuje nie jest tradycyjnym barszczem świątecznym, a kremem z pieczonych buraków.

No cóż...zobaczymy co wyjdzie:) Ja tam wychodzę z założenia, że trzeba czasami poeksperymentować:) Życzę wesołych i smacznych Świąt:)

You are so beautiful...słodka, pachnąca i...oblana lukrem

2010-04-02T16:33:00.000+02:00

Dziś kolejny przepis na babkę- ciasto, bez którego Święta obyć się nie mogą. Tym razem wedle receptury niezawodnej Neli Rubinstein. Przygotowanie babki nie jest skomplikowane, lecz zajmuje trochę czasu. który wypełniony jest jednak fantastycznym aromatem drożdżowego ciasta i skórek cytrusowych. No i ten smak...Zdecydowanie warto poświęcić te kilka godzin. Ja zrobiłem to dziś, ale na ostatnie przygotowania została jeszcze sobota, także nic straconego!

Polecam!

Babka wg Neli Rubinstein

Składniki na 2 małe babki

20 g drożdży
1/4 szklanki ciepłej wody
1/2 łyżki drobnego cukru

300 g mąki pszennej
3/4 szklanki ciepłego mleka
1/2 łyżeczki soli
100 g cukru
5 żółtek
55 g miękkiego masła
skórka otarta z 1 pomarańczy
skórka otarta z 1 cytryny
2 krople esencji migdałowej
garść rodzynek

Przygotowujemy zaczyn: drożdże z cukrem rozrabiamy w wodzie i odstawiamy na 15 min.

Rodzynki namaczamy w wodzie lub rumie.

Do robota kuchennego wkładamy 150 g mąki, sól i mleko. Dokładnie miksujemy składniki, po czym dodajemy do nich zaczyn, resztę mąki, cukier, żółtka, masło, esencję i skórki. Całość wyrabiamy mikserem przez 15 min. Po tym czasie ciasto powinno odstawać od ścianek miski. (Oczywiście ciasto można wyrobić również ręcznie, choć robot kuchenny zdecydowanie ułatwia życie).

Wyrobione ciasto przykrywamy ściereczką i odstawiamy do wyrośnięcia na 3-4 godziny. Pamiętajmy, aby w tym czasie nie "przeszkadzać" ciastu, nie przenosić go z kąta w kąt, nie zaglądać pod ściereczkę. Niech sobie spokojnie rośnie, aż dwukrotnie zwiększy objętość.

Wtedy dosypujemy do ciasta rodzynki, jeszcze raz szybko je wyrabiamy i rozkładamy do dwóch natłuszczonych i wysypanych bułką tartą foremek. Przykrywamy i odstawiamy jeszcze na 1,5 godziny.

Piekarnik rozgrzewamy do 180 st. C. Babki pieczemy przez 30-40 min. do momentu, aż się ładnie zezłocą.

Gotowe ciasto wyciągamy z piekarnika i po 10 minutach delikatnie przewracamy do góry nogami i wyciągamy z formy.

Babki można udekorować lukrem. Do miski wsypujemy 200 g cukru pudru. W małym garnczku podgrzewamy 2 łyżki rumu z 2 łyżkami wody i łyżką soku z cytryny, które wlewamy następnie do miski z cukrem. Całość energicznie mieszamy, aż uzyskamy jednolity lukier, którym polewamy babki.

Smacznego!

Kisimy...barszcz czerwony i żurek na Wielkanoc

2010-03-28T22:52:00.003+02:00

Najwyższy czas nastawić zakwasy na świąteczne zupy. Po 4-5 dniach powinny być gotowe. Żurek przygotujemy bardzo tradycyjny. Powód jest prosty- po raz pierwszy przygotowuję własny zakwas, a zaczynać trzeba na spokojnie, zgodnie z tradycją:) Barszczyk kisiłem już w zeszłym roku, także tym razem chcę troche poeksperymentować. No ale dziś ma być o zakwasach, a te w obu przypadkach będą tradycyjne.

Zakwas na barszcz czerwony przygotujcie wg tego przepisu. Do słoja dodajcie jeszcze tylko ok. 400 g korzenia chrzanu.

Jeśli chodzi natomiast o żurek, to na zakwas potrzebne będzie:
- 100 g mąki żytniej razowej,
- skórka z 1 kromki chleba razowego
- 2 ząbki czosnku.

Podane składniki należy umieścić w słoju i zalać 500 ml letniej przegotowanej wody. Następnie słój nakryć kawałkiem ręcznika papierowego/cienkiej ściereczki i odstawić na kilka dni w ciepłe miejsce.
Zakwas jest gotowy, gdy nabierze charakterystycznego zapachu. Jeżeli nie chcemy, aby się dalej kisił, umieszczamy go w lodówce.

Przepis pochodzi z książki Hanny Szymanderskiej "Encyklopedia Polskiej Sztuki Kulinarnej"

Nastawcie zakwasy, a za kilka dni dokończymy zupki:)

WIelkanocne zapowiedzi

2010-03-25T21:22:00.001+01:00

Jak widzicie, po prawej stronie pojawił się już link do strony z moimi propozycjami potraw na wielkanocny stół. Zapraszam do ich wypróbowania:) Nie wiem na ile czas pozwoli, ale mój plan minimum na przyszły, przedświąteczny tydzień obejmuje 2 zupki.
Chciałbym z jednej strony przygotować tradycyjny żur na zakwasie, a z drugiej poeksperymentować trochę i zrobić barszcz czerwony z nutką egzotyki w oparciu o przepis Wojciecha Modesta Amaro.

Mam nadzieję, że się przyłączycie!:)

Do tych dwóch przepisów będziemy potrzebowali m.in. korzeni chrzanu, chleba razowego, mąki żytniej razowej, buraków oczywiście i ananasa. Innymi słowy- zapraszam na zakupy, a od niedzieli/poniedziałku na SimpleCookingPleasures:)

Indyk duszony z ananasem, czerwoną fasolą i ciecierzycą. Marynowany w imbirze.

2010-03-20T14:01:00.001+01:00

Pogoda za oknem coraz ładniejsza- nareszcie. Temperatura wzrasta (oby nie wróciły mrozy), zza chmur pokazuje się słońce (oby znowu nie spadł śnieg):) Niedługo na stołach zaczną królować lekkie, wiosenne potrawy, na które wiele osób na pewno niecierpliwie czeka.

Na zakończenie sezonu zimowego chciałbym zamieścić przepis na fantastyczne danie- indyka marynowanego w imbirze, a następnie duszonego z ananasem, czerwoną fasolą i ciecierzycą. Słodką nutę przełamie papryczka chilli i opcjonalny dodatek ostrej pasty curry.

Potrawa jest bardzo prosta w przygotowaniu i świetnie smakuje, a kolorystyką i charakterem zdecydowanie nawiązuje do zbliżających się wielkimi krokami słonecznych dni.

Indyka, zamiast na kotlety, można pokroić na małe kawałki, w zależności od upodobań. Moim zdaniem najlepszym dodatkiem do indyka jest najprostsza sałata z dressingiem, ale ryż będzie również świetnie pasował.

Polecam!

Indyk duszony z ananasem, czerwoną fasolą i ciecierzycą

- 2 kg piersi indyka
- 2 puszki czerwonej fasoli (razem ok. 40 dag)
- 1 puszka ciecierzycy (ok. 20 dag)
- 1 puszka ananasa w kawałkach (ok. 30 dag) (zachowujemy zalewę!)
- 1 ostra papryczka chilli
- 1 średniej wielkości czerwona cebula
- ok. 0,5 litra wody
- 1/2 kostki rosołowej, cynamon, pieprz cayenne
- ewentualnie ostra pasta curry do smaku

Marynata:

- 8 łyżek oliwy
- sok z 1 cytryny
- 2 ząbki czosnku, obrane i posiekane
- 5-10 cm kawałek imbiru, w zależności od upodobań, obrany i starty
- 1/2 łyżeczki gałki muszkatołowej
- 1 łyżeczki ostrej papryki
- 2 łyżeczki oregano
- sól, świeżo zmielony czarny pieprz

Indyka myjemy, dokładnie osuszamy i czyścimy. Kroimy na kawałki wielkości kotleta.

Składniki marynaty łączymy ze sobą. Indyka umieszczamy w misce, zalewamy marynatą i mieszamy tak, aby oblepiła każdy kawałek. Miskę przykrywamy folią aluminiową i wstawiamy do lodówki na kilka godzin (najlepiej zostawić mięso w lodówce całą noc).

Cebulę drobno siekamy i lekko przesmażamy na łyżce oleju. Pod koniec dodajemy drobno posiekaną papryczkę chilli (bez pestek, jeżeli nie lubimy zbyt pikantnych potraw). Zdejmujemy z ognia.

Na dużej patelni rozgrzewamy ok. 3-4 łyżek oleju i obsmażamy indyka (resztkę marynaty też przelewamy na patelnię) po 5 minut z każdej strony, aż nabierze lekko złocistego koloru.

Obsmażone mięso przekładamy do płytkiego, szerokiego garnka, dodajemy odsączone czerwoną fasolę i ciecierzycę, ananasa z zalewą, przesmażone cebulę i chili i 1/2 kostki rozpuszczonej w 1/2 litra wody. Całość doprawiamy do smaku pieprzem cayenne, cynamonem i ewentualnie pastą curry.

Garnek przykrywamy i dusimy całość na małym ogniu przez ok. 30 min.

Smacznego!

PS. Sos możemy zagęścić dodając do niego podczas duszenia 1-2 łyżki mąki ziemniaczanej rozprowadzonej kilkoma łyżkami sosu.

Ser krowi, kozi, owczy i ....kobiecy (!!??)

2010-03-18T10:59:00.000+01:00

Siedzę sobie czasami, przeglądam różnego rodzaju newsy i powiem szczerze, że niektóre wzbudzają we mnie co najmniej mieszane uczucia.

Ot na przykład ten:

SER PROSTO OD KOBIETY

Niby ciekawostka, ale gdzieś siedzi we mnie takie poczucie, że coś jest jednak nie tak...

Co myślicie?

Carpaccio z buraków i pomarańczy. Z oliwą pomarańczową.

2010-03-16T16:27:00.004+01:00

Jakiś czas temu podałem Wam przepis na domową oliwę pomarańczową i zapowiedziałem, że w ciągu 3 tygodni zamieszczę przepis, w którym będzie ją można wykorzystać. Cóż...dni upłynęło już więcej niż obiecanych 21.. Po prostu czekałem z zamieszczeniem przepisu na maruderów, którzy mieli opóźnienie w przygotowywaniu oliwy :))

Ta kombinacja smakowa chodziła za mną już od jakiegoś czasu. Przygotowując oliwę wiedziałem, że będę chciał doprawić nią właśnie buraki. Buraki z pomarańczą smakują świetnie. Do tego delikatny w smaku kozi ser, pestki dyni i radicchio dla chrupkości i lekka nutka świeżego rozmarynu. Wyszło naprawdę super, a przy okazji bardzo elegancko.

Radicchio można zastąpić rukolą, a pestki dyni- orzeszkami piniowymi, choć w tym przypadku zdecydowanie opowiadam się za dynią.

Polecam!

Carpaccio z buraków i pomarańczy.

Składniki na przystawkę dla 4 osób.

- 1 duży burak
- 1 duża pomarańcza
- garść posiekanego radicchio
- 1/2 małej, czerwonej cebuli, drobno posiekanej
- kilka cienkich plasterków twardego, koziego sera
- listki z 2 gałązek rozmarynu- drobno posiekane
- garść pestek dyni

- 2 łyżki octu balsamicznego
- oliwa pomarańczowa
- sól, świeżo zmielony czarny pieprz

Buraka gotujemy do miękkości (ok. 45-60 min). Następnie obieramy ze skórki i kroimy (najlepiej na mandolinie) na jak najcieńsze plasterki. Przekładamy do miski i zalewamy octem balsamicznym wymieszanym z rozmarynem, szczyptą soli i świeżo zmielonym czarnym pieprzem. Całość dokładnie mieszamy, aby ocet pokrył każdy plasterek. Tak przygotowane plasterki buraka wstawiamy na godzinę do lodówki.

Pomarańczę myjemy, obieramy i ostrym nożem kroimy na jak najcieńsze plastry. Pestki dyni lekko podprażamy na suchej patelni.

Na dużym talerzu rozkładamy plastry buraka. Polewamy pozostałym po marynowaniu octem i ewentualnie doprawiamy solą i pieprzem. Na burakach rozkładamy plasterki pomarańczy, czerwoną cebulę i radicchio. Całość skrapiamy kilkoma łyżkami oliwy pomarańczowej i odrobiną soku pomarańczowego. Dekorujemy pestkami dyni, kawałkami koziego sera i świeżym rozmarynem.

Podajemy natychmiast.

Smacznego!

Słodki chlebek z awokado

2010-03-12T22:39:00.000+01:00

Ktoś uświadomił mi dzisiaj, że nie zamieszczałem niczego na blogu DOPIERO od 10 dni. Piszę DOPIERO, bo mi wydawało się, że to JUŻ co najmniej 3 tygodnie minęły. Tak...czas leci ostatnimi czasy zdecydowania za szybko. No ale ostatnio udało mi się rzucić w kąt papiery, papierki i inne mniej lub bardziej ważne rzeczy i wreszcie coś upiec. A natchnęły mnie: mocno już dojrzałe awokado leżące na środku stołu w kuchni i przepis, który pozwalał wykorzystać to awokado w dość nietypowy sposób, czyli przez dodanie go do...słodkiego chlebka. Wyszło całkiem fajne, zielonkawe ciasto- ot, taka ciekawostka:) Zdecydowanie lepsze drugiego dnia po upieczeniu.

Polecam, bo eksperymentować trzeba:)

Przepis pochodzi z tej strony. Jest tam jeszcze przepis na wegańskie ciasto czekoladowe z musem z awokado i przyznam, że trochę mnie kusi. Do wegan mi daleko, ale torcik wygląda bardzo ładnie..No ale póki co chlebek:)

Słodki chlebek z awokado

Składniki na jeden mały bochenek

- 225 g mąki
- 30 g mąki kukurydzianej
- 100 g miękkiego masła

- 160 g drobnego cukru
- 100 ml maślanki
- 2 jajka
- 1/4 łyżeczki soli
- 1/2 łyżeczki proszku do pieczenia
- 1/2 łyżeczki sody
- miąższ z 1 dojrzałego awokado, obranego ze skórki i rozgniecionego tuż przed dodaniem do ciasta (dzięki temu nie ściemnieje)

Piekarnik rozgrzewamy do 180 st. C

W misce mieszamy ze sobą sypkie składniki: mąki, sól, proszek i sodę.

W drugiej misce ucieramy masło z cukrem do momentu, aż uzyskamy gładką, puszystą masę. Cały czas miksując dodajemy rozgnieciony widelcem miąższ z awokado, następnie po jednym jajku, połowę sypkich składników, maślankę i na koniec resztę sypkich. Każdy kolejny składniki dodajemy dopiero po całkowitym połączeniu poprzednich.

Tak przygotowaną masę przekładamy do natłuszczonej i wysypanej bułką tartą formy.

Wstawiamy do piekarnika, zmniejszamy temperaturę do 170 st. C i pieczemy chlebek przez ok. 35-45 min. Jest gotowy, gdy wbity w ciasto patyczek po wyjęciu będzie suchy.

Smacznego!

Ziemniaki dauphinois

2010-03-02T17:52:00.001+01:00

Czasami myślę sobie, że powinienem założyć oddzielną kategorię pt. "ziemniaki" i raz na jakiś czas zamieszczać przepisy z poczciwymi kartofelkami w roli głównej:)

Takie normalne, serwowane do kotleta, szybko się nudzą. Prawda jednak jest taka, że jakby się człowiek uparł, to każdego dnia mógłby serwować ziemniaki w zupełnie innej, pysznej formie. Ziemniaki pieczone, frytki, puree ziemniaczane, sałatka ziemniaczana, młode ziemniaczki z koperkiem, skwarkami i zsiadłym mlekiem...Trochę tego jest. Ostatnio trafiłem nawet na stronę, na której znaleźć można tylko przepisy na dania z ziemniaków- do wyboru, do koloru:)

Oczywiście nie polecam objadania się codziennie ziemniakami, jakkolwiek by to było kuszące:) Zdecydowanie polecam natomiast wypróbowanie przepisu na ziemniaki dauphinois (oryginalna, francuska nazwa: gratin dauphinois), czyli pyszną, sycącą zapiekankę z ziemniaczanych plasterków, ugotowanych wcześniej w mleku i śmietanie, z dodatkiem sera, gałki muszkatołowej i odrobiny czosnku. Pycha!

Pamiętajcie jednak, że danie jest bardzo sycące i wystarczy przeznaczyć po jednym dużym ziemniaku na każdą osobę.

Polecam!

Gratin dauphinois

Składniki na 4 porcje

- 4 duże ziemniaki (razem ok. 40 dag)
- 300 ml tłustego mleka
- 100 ml kremówki
- kilka gałązek natki pietruszki
- 2-3 ząbki czosnku, obrane i lekko zmiażdżone
- ok. 80-100 g sera (gruyere/parmezan/grana padano)
- sól, świeżo zmielony czarny pieprz, gałka muszkatołowa

Ziemniaki myjemy, obieramy i kroimy (najlepiej za pomocą mandoliny) na plastry o grubości ok. 2 mm.

Rozgrzewamy piekarnik do 150 st. C.

W garnku zagotowujemy mleko ze śmietaną, czosnkiem i natką pietruszki. Dodajemy ziemniaki pamiętając o tym, żeby były dokładnie przykryte mlekiem i śmietaną. Całość doprawiamy solą, pieprzem i dużą ilością gałki. Gotujemy na małym ogniu przez 10 min., od czasu do czasu mieszając.

Zdejmujemy ziemniaki z ognia, wyjmujemy z garnka czosnek oraz natkę. Do ziemniaków dodajemy drobno starty ser. Całość mieszamy i przekładamy do formy do zapiekania i wygładzamy wierzch.

Zapiekamy ok. 15-20 min.

Podajemy gorące.

Smacznego!

Czekając na słońce

2010-02-27T17:59:00.000+01:00

Niewiele mam ostatnio czasu na gotowanie. Niestety. Dlatego dziś przepis z szuflady. Muffinki z borówkami amerykańskimi. Przepis letni- wiem- ale pomyślałem, że zasłużyliśmy już wszyscy na trochę słońca. Przynajmniej na talerzu. A borówki można zastąpić mrożonymi jagodami- też będą pyszne!

Przepis pochodzi z książki Toma Aikensa "Tom Aikens Cooking"

Muffinki borówkowe

Składniki na 10-12 babeczek

- 125 g borówek amerykańskich/jagód
- 120 g miękkiego masła
- 150 g cukru
- 2 jajka
- 285 g mąki
- 2 łyżeczki proszku do pieczenia
- 1 łyżeczka mielonego cynamonu
- 100 ml śmietany 18%
- skórka starta z 1 cytryny

Piekarnik rozgrzewamy do 180 st. C.

Masło ucieramy z cukrem, aż uzyskamy białą, puszystą masę. Dodajemy jajka. Miksujemy do połączenia się wszystkich składników.

Następnie do masy dodajemy przesiane mąkę, proszek i cynamon. Mieszamy i na końcu dodajemy śmietanę oraz skórkę cytrynową.

Tak przygotowaną masę przekładamy do formy na muffinki.

Pieczemy ok. 20-25 min.

Do muffinków można podać sos coulis z owoców leśnych zmiksowanych z odrobiną śmietany i doprawionych do smaku cukrem.

Smacznego!

Szarlotka, taka zwyczajna

2010-02-19T21:42:00.004+01:00

O szarlotce pisałem w jednym ze swoich pierwszych postów na blogu. To było prawie 2 lata temu- 24 lutego 2008 r. Dziś chciałem jedynie zmienić zdjęcia w tamtym poście, ale jak zobaczyłem, jakie ja tam głupoty powypisywałem te 2 lata temu, to postanowiłem napisać wszystko od początku:)
Jednak człowiek trochę się przez ten czas nauczył, dlatego od strony merytorycznej ten wpis będzie zdecydowanie lepszy od oryginału:) Za to szarlotka wciąż taka sama: prosta, bez udziwnień, jedna z moich ulubionych.

Polecam!

Szarlotka

Składniki na okrągłą formę o średnicy 25 cm i wysokości 3 cm

Ciasto

- 400 g mąki
- 250 g masła
- 125 g cukru
- 1/2 łyżeczki proszku do pieczenia
- 4 jajka

Nadzienie

- ok. 1,5 kg kwaśnych jabłek
- cynamon
- 30 g cukru
- sok z 1 cytryny

Na godzinę przed pieczeniem ciasta z podanych składników zagniatamy ciasto (jeżeli jest zbyt suche, można dodać odrobinę śmietanki), zawijamy szczelnie w folię aluminiową i wkładamy do lodówki.

Jabłka myjemy, obieramy i ścieramy. Szybko skrapiamy sokiem z cytryny, dodajemy cukier i cynamon do smaku.

Formę natłuszczamy i wysypujemy bułką tartą.

Piekarnik rozgrzewamy do 180 st. C.

Ciasto dzielimy na dwie części- jedną trochę większą od drugiej.Większy kawałek rozwałkowujemy na placek, którym wykładamy dno i brzegi formy. Na ciasto wykładamy jabłka. Drugi kawałek ciasta również rozwałkowujemy i szczelnie przykrywamy nim jabłka. Sklejamy brzegi ciasta. Na środku robimy nożem 2-3 dziurki i wkładamy ciasto do piekarnika.

Szarlotkę pieczemy ok. 45-60 min.

Smacznego!

Przygotujcie...oliwę pomarańczową

2010-02-17T10:38:00.000+01:00

Po oliwie bazyliowej przyszła kolej na oliwę pomarańczową. Robię ją z myślą o konkretnym przepisie, którym podzielę się z Wami za 3 tygodnie, kiedy oliwa się przegryzie:)

Technikę podpatrzyłem u Michela Roux ("Only the best. The art of cooking with a master chef"), który sugeruje używać suszonej skórki pomarańczowej. Szczerze mówiąc, nie do końca wiem, czemu suszonej, a nie świeżej- może macie jakieś pomysły? Najpierw myślałem, że świeża skórka może się po jakimś czasie po prostu zepsuć, ale w szafce już od prawie roku stoi domowej roboty oliwa cytrynowo-bazyliowa, zrobiona na bazie świeżej skórki cytrynowej i wszystko z nią w porządku. Może chodzi o zintensyfikowanie smaku...Jak wiecie, albo wydaje Wam się, że wiecie, to dajcie znać:)

A skórkę wysuszcie, zostawiając ją na kilka godzin w piekarniku rozgrzanym do 50 st. C, albo- to wersja zdecydowanie szybsza- w kuchence mikrofalowej.

Oliwa pomarańczowa

Składniki na 250 ml

- 250 ml dobrej jakości oliwy extra virgin
- suszona skórka z 1 pomarańczy

Skórkę umieszczamy w szczelnie zamykanym pojemniku/ czystej butelce, zalewamy oliwą i odstawiamy na co najmniej 3 tygodnie.

Tuż przed użyciem, Michel Roux sugeruje "podkręcenie" smaku oliwy przez dodanie kilku kropel świeżego soku pomarańczowego.

Alzacka pizza z boczkiem, cebulą i śmietaną

2010-02-14T00:29:00.002+01:00

Gotując, rzadko kiedy jestem w 100 % zadowolony z efektu końcowego. Jedzenie może być naprawdę dobre, może świetnie wyglądać i pięknie pachnieć, ale ja i tak zawsze znajdę coś, co mógłbym zrobić lepiej. Trochę to dla mnie śmieszne, bo na co dzień raczej nie jestem perfekcjonistą. Tylko w kuchni włącza mi się ten program:)
A jeżeli jest potrawa, na której naprawdę mi zależy, to potrafię robić ją bardzo często, wykorzystując coraz to nowe przepisy, aż w końcu znajdę ten jedyny. Mam nadzieję, że kiedyś nabiorę na tyle dużo doświadczenia, że będą poszukiwał ideału bazując na własnych pomysłach, a póki co wertuję po prostu wszystkie możliwe książki, porównuję receptury, trochę wezmę z tej, trochę z tamtej i tak sobie tworzę:)

Do rzeczy:) Przez długi czas za najlepszy przepis na pizzę uważałem ten autorstwa Jamiego Olivera. Jest bardzo dobry- to prawda, ale ostatnimi czasy bardziej przemawia do mnie receptura Dana Leparda, którą, a jakże, uzupełniłem jednak pomysłami Jamiego:) Sam sposób przygotowania ciasta jest jednak w 100% Leparda.

Swoją drogą całe te rozważania mają charakter raczej akademicki, bo Włosi nie filozofują i ciasto na pizzę zagniatają po prostu z mąki 00, drożdży i wody, a sekret wyśmienitej włoskiej pizzy tkwi w wypiekaniu jej w piecach opalanych drewnem. No ale jak się pieca w domu nie ma, to trzeba kombinować ze składnikami, no i ciasto jak najcieniej rozwałkować, żeby się szybko upiekło.

Od razu powiem, że oczywiście podane w przepisie mąkę 00 i semolinę można zastąpić zwykłą mąką, natomiast oliwę- wodą. Jeżeli jednak macie możliwość zaopatrzenia się w te produkty, to wykorzystajcie ją- efekt będzie jednak lepszy:)

Co do reszty składników, to boczek, cebula i śmietana są ostatnio moim ulubionym połączeniem smakowym na pizzy, zaczerpniętym z tradycyjnej alzackiej tarty flambée. Polecam gorąco!

PIZZA FLAMBÉE(składniki na 2 placki o średnicy 25-30 cm)

Składniki płynne podane są w gramach ze względu na większą dokładność w porównaniu z mililitrami

- 5 g drożdży
- 2 płaskie łyżeczki cukru (ok. 8 g)
- 150 g letniej wody
- 25 g oliwy
- 200 g mąki TIPO 'OO'
- 50 g semoliny
- 5 g soli morskiej

- boczek wędzony
- cebula
- śmietana 18%

Drożdże z cukrem rozprowadzamy dokładnie w mieszance wody i oliwy. Odstawiamy na bok na 5 minut.

Mąkę, semolinę i sól przesiewamy do miski i mieszamy. Dodajemy wodę z drożdżami i mieszamy wszystkie składniki do momentu, aż się połączą. Przykrywamy miskę ściereczką i odstawiamy w ciepłe miejsce na 10 minut.

Następnie wyjmujemy wszystkie składniki na oprószony mąką blat i zagniatamy ciasto, w razie potrzeby dodając trochę mąki. Zagniecione ciasto umieszczamy ponownie w misce, przykrywamy ściereczką i odstawiamy na 1,5 godziny, co pół godziny przebijając je i lekko wyrabiając.

Po tym czasie ciasto umieszczamy w lodówce to momentu, aż będzie nam potrzebne.

Piekarnik rozgrzewamy do maksymalnej temperatury. Jeżeli mamy taką możliwość- włączamy termoobieg.

Boczek i cebulę kroimy.

Ciasto dzielimy na pół. Jedną połówkę rozwałkowujemy lekko na placek, przykrywamy ściereczką i zostawiamy na 10 minut, po czym wałkujemy je jeszcze raz, tak cienko ja tylko damy radę. Powinno mieć grubość ok. 3-4 mm.

Tak przygotowane ciasto przekładamy na blachę i smarujemy cienką warstwą śmietany. Na wierzchu układamy boczek i cebulę.

Pizzę pieczemy na drugim od dołu poziomie piekarnika przez 7-8 minut, do momentu aż ciasto lekko się zrumieni.

Tak samo przygotowujemy drugą pizzę.

Podajemy natychmiast.

Smacznego!

American brownies

2010-01-30T12:31:00.009+01:00

Na weekend chciałbym pozostać jeszcze w klimatach amerykańskich, a przy okazji przypomnieć postać Thomasa Kellera, o którym niedawno pisałem.

Wszystkie znane mi przepisy na brownies były w zasadzie identyczne- rozpuść czekoladę w kąpieli wodnej, dodaj masło, jajka, mąkę, kakao i gotowe. Keller w swojej książce "Ad Hoc at Home" odszedł od tej zasady, co automatycznie mnie zaciekawiło i skłoniło do jak najszybszego przetestowania przepisu. Nie zawiodłem się- brownies wyszły wilgotne, delikatne, z kawałkami rozlewającej się czekolady, dającymi efekt przypominający czekoladowe fondanty.

Bardzo polecam ten przepis, gdyż pokazuje, jak z tych samych składników, stosując lekko zmodyfikowaną technikę, można otrzymać trochę inny, acz równie ciekawy i pyszny rezultat.

Brownies

Przepis (lekko przeze mnie zmodyfikowany) pochodzi z książki T.Kellera "Ad Hoc at Home"

Składniki na kwadratową blachę o boku 20 cm

- 130 g mąki
- 90 g niesłodzonego kakao
- mała szczypta soli
- 340 g zimnego masła
- 3 jajka
- 225 g cukru pudru
- 1/2 łyżeczki ekstraktu waniliowego (albo dosłownie 3-4 krople zapachu waniliowego)
- 170 g gorzkiej czekolady (70%)

Piekarnik rozgrzewamy do 180 st. C. Czekoladę siekamy na drobne kawałki.

Mąkę, sól i kakao przesiewamy do miski.

Zimne masło kroimy w kostkę. Połowę umieszczamy w misce. Drugą połowę rozpuszczamy. Rozpuszczonym masłem zalewamy to nierozpuszczone i mieszamy całość do momentu, aż uzyskamy kremową masę z niewielkimi kawałkami nie do końca rozpuszczonego masła.

Za pomocą miksera ucieramy jajka z cukrem do momentu uzyskania gęstej, białej masy. Dodajemy ekstrakt waniliowy i,cały czas miksując, w trzech partiach, na przemian- masło i mieszankę mąki z kakao. Na końcu dodajemy posiekaną czekoladę i mieszamy wszystko za pomocą szpatułki.

Tak przygotowaną masę możemy przechowywać w lodówce do tygodnia.

Formę do pieczenia wykładamy pergaminem. Przelewamy masę do formy. Aby uzyskać idealnie gładką powierzchnię, możemy w tym momencie przykryć ciasto szczelnie kawałkiem folii spożywczej (cling film), palcami wygładzić powierzchnię, po czym delikatnie zdjąć folię. Jak widać na załączonym obrazku, nie jest to jednak element konieczny:)

Brownie pieczemy ok. 30 min. Wierzch powinien być lekko podpieczony, natomiast środek powinien pozostać wilgotny, dlatego nie przejmujcie się tym, że patyczek włożony w ciasto po 30 minutach po wyjęciu będzie mokry, tylko wyjmijcie brownie z piekarnika- jest gotowe.

Nie wyjmując z formy, odstawiamy brownie do wystygnięcia. Gdy osiągnie temperaturę zbliżoną do pokojowej, kroimy je na małe kwadraty i delikatnie wyjmujemy z formy. Przed podaniem możemy posypać cukrem pudrem.

Smacznego!

Trochę inny american pie

2010-01-28T13:12:00.007+01:00

Ledwo zdążyłem wyciągnąć ciasto z piekarnika, kiedy usłyszałem znajomy głos i znajomy ton:
- Wiesz, tak patrzę, że chyba dobre wyszło Ci to ciasto- powiedziała Babcia.
- Dzięki Babciu.
- Tylko...chyba znowu jest za słodkie (dla Babci każde moje ciasto jest za słodkie).
- Ale Babciu, przecież wyciągnąłem je z piekarnika 2 minuty temu. Nawet go jeszcze nie próbowałaś. Skąd możesz wiedzieć, że jest za słodkie?
-No...bo tak po wyglądzie poznaję..
- Aha...

:) No i jak tu dyskutować? Moim zdaniem ciasto jest akurat. Nie twierdzę natomiast, że jest to najlepsze ciasto z jabłkami , jakie jadłem, bo w ogóle nie umywa się do naszych tradycyjnych, polskich szarlotek. Od kiedy jednak obejrzałem kilka lat temu film "American Pie", nie wiadomo czemu mam jakiś taki dziwny sentyment do amerykańskich ciast z jabłkami:) (osoby, które film znają- bez skojarzeń proszę:))

Przyznaję, że nie znalazłem jeszcze całkowicie mnie zadowalającego przepisu na klasyczne american pie (może taki po prostu nie istnieje), natomiast ta wersja jabłecznika jest jak najbardziej OK. Jako śniadanko, z kubkiem mleka albo kawy- super! No i w przygotowaniu jest po prostu...easy as pie:)

Przepis pochodzi z ze strony Simply Recipes.

Amerykańskie placek jabłkowy
Apple Coffee Cake

Składniki na placek o średnicy 26 cm.

- 340 g mąki
- 1 płaska łyżeczka soli
- 2 łyżeczki proszku do pieczenia
- 210 g drobnego cukru
- 260 g miękkiego masła
- 1 czubata łyżka cynamonu
- 2 jajka
- 250 ml mleka
- 2 duże jabłka, obrane, wydrylowane, pokrojone w plasterki i skropione sokiem z cytryny

Piekarnik rozgrzewamy do 190 st. C. Okrągłą formę natłuszczamy i wysypujemy bułką tartą.

Do miski przesiewamy mąkę, sól i proszek do pieczenia.

Przygotowujemy cukier cynamonowy łącząc mielony cynamon z 70 g cukru. Odstawiamy na bok.

W dużej misce dokładnie ucieramy mikserem pozostały cukier z miękkim masłem. Cały czas ucierając, dodajemy jajka, a następnie w kilku partiach, na przemian- mąkę pomieszaną z solą i proszkiem oraz mleko.

Połowę masy przekładamy do formy. Na wierzchu układamy jabłka, posypujemy je połową cukru cynamonowego i przykrywamy resztą masy. Całość posypujemy resztą cukru cynamonowego i umieszczamy w piekarniku na 25-30 min. Po tym czasie ciasto powinno nabrać złoto-brązowego koloru, a jabłka powinny lekko bulgotać na brzegach ciasta.

Smacznego!

Tuiles- klasyczne, francuskie ciasteczka pomarańczowo-migdałowe

2010-01-23T14:29:00.012+01:00

Dziś proponuję coś z francuskiej klasyki cukierniczej- tuiles, czyli cienkie, kruche ciasteczka, przygotowywane tradycyjnie z migdałów najczęściej z dodatkiem pomarańczy (można ją zastąpić np. cytryną, czy wanilią). Po wyjęciu z piekarnika ciepłe jeszcze tuiles umieszcza się na półokrągłym przedmiocie (np. wałku) i zostawia do momentu, aż wystygną i stwardnieją. Tym sposobem nadaje się im charakterystyczny, półokrągły kształt, od którego pochodzi nazwa ciasteczek ("tuile" w języku francuskim oznacza dachówkę).

Ciasteczka przygotowuje się bardzo szybko, używając do tego niewielkiej liczby składników. Trochę zabawy (to uwaga dla osób mniej uzdolnionych manualnie:)) jest natomiast przy przekładaniu tuiles z blachy do pieczenia na wałek. Ten etap można oczywiście pominąć- płaskie tuiles fantastycznego smaku nie stracą:)

Polecam!

Tuiles migdałowo-pomarańczowe

Przepis pochodzi z książki Michela Roux "Only the best. The art of cooking with a master chef"

Składniki na 8 dużych i ok. 20 małych ciasteczek

- 125 g drobnego cukru
- 65 g migdałów w płatkach
- 40 g mąki
- 50 g miękkiego masła
- skórka otarta z 1/2 pomarańczy
- 50 ml soku z pomarańczy (przelanego przez sitko)

Piekarnik rozgrzewamy do 180 st. C.

W misce mieszamy cukier, migdały, mąkę, masło i skórkę z pomarańczy. Na końcu do masy dodajemy sok pomarańczowy i całość dokładnie mieszamy.

Blachę do pieczenia wykładamy pergaminem, który dla pewności możemy dodatkowo lekko natłuścić masłem. Na blasze w sporych odstępach (ciasto się rozleje podczas pieczenia) umieszczamy mniej więcej połowę przygotowanej masy. Na duże ciasteczko przeznaczamy po łyżce masy, na małe- po łyżeczce. Następnie, za pomocą widelca, każdą kupkę rozpłaszczamy do grubości ok. 1-2 mm, nadając ciasteczkom z grubsza okrągły kształt.

Tuiles pieczemy od 4 do 8 minut, do momentu aż się równomiernie rozleją i nabiorą złotobrązowego koloru. Wyjmujemy blachę z piekarnika i odstawiamy na minutę.

Następnie za pomocą płaskiej, szerokiej łopatki przekładamy ciepłe jeszcze tuiles na półokrągły przedmiot i zostawiamy do momentu, aż ostygną i stwardnieją. Jeżeli w międzyczasie tuiles, których jeszcze nie przełożyliśmy, staną się zbyt twarde, możemy blachę umieścić w piekarniku na minutę.

Tak samo postępujemy z resztą masy.

Smacznego!

Rosół drobiowo-wołowy

2010-01-22T12:35:00.007+01:00

Musiałem ostatnio odpowiedzieć na pytanie o ulubioną potrawę i powiem Wam, że ciężko mi było coś wymyślić- zbyt dużo tego jest:) Nie mam natomiast problemów z wymienianiem ulubionych połączeń smakowych i odpowiedzią na pytanie "Bez czego nie wyobrażasz sobie danej potrawy?". Bo to tak właśnie ze mną jest. Czasami jem coś nie dla tego dania samego w sobie, lecz dla jego fragmentów, szczegółów, które dają ten niesamowity efekt smakowy. A im prostsza potrawa, tym te detale nabierają większego znaczenia. Tradycyjna zupa pomidorowa- tylko ze świeżym koperkiem. Jajko na twardo- bez majonezu nie przejdzie. Jabłka- migdały & cynamon. Ciasto czekoladowe- najlepiej z nutką pomarańczy. A a propos dzisiejszego posta- co najbardziej lubię w rosole? Marchewkę oczywiście:)

Przygotowując rosół pamiętajmy o kilku prostych zasadach, dzięki którym otrzymamy klarowny i intensywny w smaku wywar:

- mięso zawsze zalewamy zimną wodą. Dzięki temu wywar nie będzie mętny;
- rosół nie powinien się intensywnie gotować- ma jedynie pykać na malutkim ogniu,
- podczas gotowania regularnie odszumowujemy wywar, najlepiej za pomocą łyżki cedzakowej- dzięki temu będzie on bardziej klarowny

Rosół drobiowo-wołowy

Składniki na ok. 1,5 l.

- 1/2 kury rosołowej (ok. 75 dag)
- ok. 70 dag łaty wołowej
- ok. 70 dag wołowego z kością (np. pręgi)
- 2 średniej wielkości marchewki
- 1 pietruszka
- 2 łodygi selera naciowego
- 1 mały por
- 1 cebula
- 2 listki laurowe
- 1 ząbek czosnku
- ok. 15 ziaren czarnego pieprzu
- 5-6 ziaren ziela angielskiego
- 3 gałązki natki pietruszki
- 1 gałązka tymianku

Mięso i warzywa myjemy. Cebulę obieramy i opiekamy nad palnikiem przez kilka minut, aż sczernieje.

Tymianek, natkę, seler naciowy i przekrojonego wzdłuż na pół pora związujmy sznurkiem (bouquet garni). Dzięki temu łatwiej będzie nam później wyjąć warzywa z rosołu.

Czosnek, ziele i pieprz lekko miażdżymy i wraz z listkami laurowymi owijamy kawałkiem gazy i sznurkiem (sachet).

Mięso przekładamy do dużego garnka i zalewamy ZIMNĄ wodą (ok. 2,5 l.). Doprowadzamy do wrzenia na dużym ogniu, po czym zmniejszamy ogień tak, aby wywar jedynie pykał.

Zbieramy wszelkie szumowiny, dodajemy wszystkie pozostałe składniki i gotujemy (pykamy:)) przez ok. 1,5-2 godz., regularnie odszumowując wywar.

Po tym czasie powinniśmy otrzymać ok. 1,5 l. rosołu, który na koniec przecedzamy przez gęste sito.

Podajemy posypany świeżo posiekaną natką pietruszki.

Smacznego!

PS. Jeżeli mamy pomysł na wykorzystanie warzyw z rosołu, należy je wyjąć wcześniej z garnka, żeby się całkowicie nie rozgotowały. Ja zawsze mam jeden i ten sam pomysł na marchewkę- najpierw ukryć przez wzrokiem pozostałych domowników, a potem zjeść wkrojoną do rosołu:)

Oliwa bazyliowa

2010-01-19T18:14:00.011+01:00

Pisałem ostatnio o Thomasie Kellerze, dlatego naturalnie winien Wam jestem kolejny jego przepis (przepis na zupę cebulową z książki "Bouchon" znajdziecie tutaj). Dziś nie będzie to jednak ani zupa, ani danie główne, ani deser. Chcę za to podać bardzo ciekawy przepis na oliwę bazyliową.

Jak wiadomo, najprostszym sposobem na przygotowanie aromatyzowanej oliwy jest umieszczenie w niej składnika, którego aromatem ma przejść: czosnku, ziół, ostrych papryczek itp. Nie jest to jednak jedyny sposób. Ten, który opiszę poniżej na pewno jest dużo bardziej czasochłonny, ale sprawia (a przynajmniej mi sprawił) wiele frajdy i daje świetne efekty. Oliwę intensywną w smaku i w kolorze, świetną np. jako dodatek do parmezanowych paluszków grissini.

Polecam!

Oliwa bazyliowa (przepis pochodzi z książki Thomasa Kellera "Ad Hoc at Home")

Składniki na 1/2 kubka oliwy

- listki z dwóch sporej wielkości pęczków bazylii
- 1/2 kubka dobrej jakości oliwy extra virgin
- sól
- kostki lodu

Duży garnek napełniamy wodą, lekko ją solimy i doprowadzamy do wrzenia. W międzyczasie do miski nalewamy zimnej wody i wrzucamy sporo kostek lodu- woda powinna być naprawdę zimna.

Kiedy woda się zagotuje, zanurzamy w niej bazylię na dosłownie 15-20 sekund, po czym natychmiast przekładamy ją do lodowatej wody. Dzięki temu błyskawicznie przerwiemy proces gotowania i bazylia zachowa swój intensywny, zielony kolor, który później "odda" oliwie.

Schłodzoną bazylię wyjmujemy z wody, bardzo dokładnie odciskamy i suszymy. Następnie kroimy nożyczkami na mniejsze kawałki. Nie siekamy bazylii nożem, dzięki czemu nie dojdzie do procesu utleniania i bazylia nie ściemnieje.

Bazylię umieszczamy partiami wraz z oliwą w mikserze ręcznym i bardzo dokładnie miksujemy (powinno nam to zająć ok. 5 minut).

Tak przygotowaną oliwę umieszczamy w szczelnie zamykanym pojemniku i schładzamy w lodówce przez 24 godziny.

Następnie przelewamy oliwę na czystą ściereczkę umieszczoną nad miską i zostawiamy na godzinę. W tym czasie cała oliwa powinna się przefiltrować. Delikatnie zdejmujemy ściereczkę uważając, żeby osad nie dostał się do miski z oliwą.

Gotowe! Tak przygotowaną oliwę możemy przechowywać w szczelnym pojemniku do dwóch dni w lodówce i do miesiąca w zamrażalniku.

Smacznego!

Szefowie kuchni- Thomas Keller

2010-01-14T23:23:00.026+01:00

Thomas Keller, uznawany obecnie za jednego z najlepszych szefów kuchni na świecie, urodził się w 1955 r. w Oceanside w Kalifornii. Przygodę z kuchnią zaczął dość przypadkowo jako nastolatek; do pracy w prowadzonym przez siebie Yacht Clubie w Palm Beach na Florydzie zagoniła go mama, gdy rozchorował jej się kucharz. Młody Keller szybko złapał bakcyla.

Któregoś lata talent chłopaka zauważył Roland Henin. Keller dostał pracę w Dunes Club, gdzie był odpowiedzialny za przygotowywanie posiłków dla pracowników. To właśnie tam nauczył się podstaw klasycznej francuskiej kuchni. Na jego dalszy rozwój w tym kierunku miała wpływ przede wszystkim 3-letnia praca w niewielkiej francuskiej knajpce La Rive w Catskill w stanie Nowy Jork, a następnie podróż do Nowego Jorku i do Paryża, gdzie miał okazję pracować w wielu restauracjach nagrodzonych gwiazdkami Michelin.

Do Stanów wrócił w 1984 r. Szybko znalazł pracę w nowojorskiej restauracji La Reserve, zaś w 1987 r. otworzył do spółki ze znajomym restaurację Rakel. Wyrafinowane francuskie jedzenie szybko zdobyło uznanie wśród krytyków kulinarnych oraz biznesmenów, którzy tłumnie odwiedzali restaurację. Sukces okazał się jednak krótkotrwały. W wyniku spadków na Wall Street i zubożenia klienteli właściciele Rakel zmuszeni byli do zmiany profilu restauracji, a sam Keller szybko zrezygnował ze współpracy.

Na początku 1992 r., gdy odwiedzał miasteczko Yountville w Dolinie Napa w stanie Kalifornia, Kellerowi wpadł w oko zbudowany z drewna i kamienia budynek po starej francuskiej pralni. Zebranie ponad miliona dolarów na zakup nieruchomości zabrało Kellerowi prawie 2 lata, ale dopiął swego i w 1994 r. otworzył swój lokal- The French Laundry. Jak sam mówi "od zawsze uważał, że Napa jest świetnym miejscem na prowadzenie restauracji, gdyż tylko tu ludzie przyjeżdżają specjalnie po to, aby napić się wspaniałego wina i dobrze zjeść".

W ciągu kilku następnych lat French Laundry zdobyła właściwie wszystkie najważniejsze wyróżnienia w kulinarnym świecie, łącznie z tym najważniejszym- 3 gwiazdkami Michelin, a obecnie zajmuje 12 miejsce na liście 50 najlepszych restauracji świata. Sam Keller otrzymał natomiast szereg nagród indywidualnych, m.in. 4-krotnie uznawany był za najlepszego amerykańskiego kucharza (1996-1998, 2001).

Mając już miejsce, w którym mógł realizować swoje ambicje, Keller postanowił zająć się realizacją swojego największego marzenia- restauracji utrzymanej w klimacie klasycznego, francuskiego bistro, serwującej dostępne dla każdego, proste i smaczne jedzenie. W ten sposób w 1998 r., powstało Bouchon- bistro usytuowane vis-a-vis French Laundry. Dziś Keller śmieje się, że "otworzył Bouchon po to, żeby móc tam przychodzić wieczorami i zjeść coś dobrego po całym dniu pracy w French Laundry".

Klimat francuskiej knajpki szybko przypadł klientom do gustu. W 2004 r. powstała filia Bouchon w Las Vegas, zaś w 2009 r.- w Los Angeles. Funkcjonują również 3 piekarnie Bouchon- w Yountville, tuż obok pierwotnego bistro, na Manhattanie, oraz w Las Vegas.

Rok 2004 jest także związany z otwarciem przez Kellera w Nowym Jorku (Time Warner Center na Manhattanie) restauracji Per Se, która od samego początku okazała się kolejnym wielkim sukcesem i dziś posiada 3 gwiazdki Michelin, co czyni Kellera jedynym amerykańskim szefem kuchni nagrodzonym 3 gwiazdkami za 2 prowadzone jednocześnie restauracje. Per Se zajmuje również 6. miejsce na liście 50 najlepszych restauracji na świecie.

Ostatnią otwartą przez Kellera restauracją jest Ad Hoc (2006 r.). Historia lokalu jest dość ciekawa, gdyż początkowo miał to być jedynie tymczasowy biznes, który w krótkim czasie miał zostać zastąpiony przez planowaną przez Kellera od dawna restaurację serwującą wino i hamburgery. Popularność Ad Hoc przerosła jednak najśmielsze oczekiwania właściciela, przez co restauracja istnieje nadal, a Keller jest w trakcie poszukiwań innego lokalu pod knajpę z winem i hamburgerami.

Ad Hoc, cytując samego Kellera, serwuje proste, oldskulowe jedzenie, dostępne dla każdego. Bez stałego menu, codziennie coś innego, raptem kilka dań do wyboru, do tego lokalne wino. Poniżej 100 dolarów za rodzinny obiad. Pełna prostota i, jak widać, pełen sukces.

Poza działalnością stricte restauracyjną, Keller od ponad 10 lat prowadzi również małą firmę zajmującą się dystrybucją francuskiej oliwy oraz ekskluzywnej porcelany sygnowanej jego nazwiskiem. Ponadto, jest szefem amerykańskiej sekcji Bocuse d’Or, gdzie zajmuje się wyszukiwaniem kandydatów do startu w jednym z najbardziej prestiżowych konkursów kulinarnych, odbywających się raz na 2 lata pod koniec stycznia w Lyon we Francji.

Na rynku (niestety póki co nie polskim) ukazały się również 4 książki napisane przez Kellera: „The French Laundry Cookbook”, „Bouchon”, „Under Pressure: Cooking Sous Vide” oraz najnowsza: „Ad Hoc ad Home”. Jako szczęśliwy posiadacz wszystkich wyżej wymienionych pozycji za wyjątkiem „Under Pressure (…)” mogę z czystym sumieniem powiedzieć, że są one fantastyczne. Napisane z wielką dbałością o szczegóły, pełne świetnych przepisów i pięknych zdjęć i, przede wszystkim w przypadku „Bouchon” i „Ad hoc ad home”, jak najbardziej nadające się do wykorzystania w domowych kuchniach nawet niezbyt doświadczonych amatorów gotowania.

Keller w swoich książkach robi to, na czym mi, jako czytelnikowi, zależy najbardziej: dekonstruuje nawet najprostsze przepisy i zwraca uwagę na szczegóły i na znaczenie czynności, które wykonujemy w kuchni codziennie, nie do końca zdając sobie czasami sprawę z tego, jaki mają one wpływ na przygotowywaną potrawę. W ten sposób okazuje się, że do perfekcji można dążyć nawet przygotowując zwykła zieloną sałatkę, pieczonego kurczaka czy tradycyjnego amerykańskiego hamburgera. Musimy jednak pamiętać, jak mówi Keller, że "nie ma czegoś takiego jak perfekcyjne jedzenie. Jeżeli zdamy sobie z tego sprawę to zrozumiemy, że dążenie do perfekcji ma jeden cel: sprawić, aby ludzie byli szczęśliwi. Bo o to właśnie chodzi w gotowaniu, a nie o wygodę, czy chodzenie na skróty. Gotując, poświęcamy dużo czasu po to, aby osiągnąć coś bezcennego".

Książki docenili też krytycy. „The French Laundry Cookbook” zdobyła 3 prestiżowe wyróżnienia: nagrodę dla najlepszej książki roku przyznawaną przez Międzynarodowe Stowarzyszenie Profesjonalistów Kulinarnych (IACP), nagrodę im. Julii Child za najlepszy debiut oraz nagrodę za design.

Keller udziela się także w branży kinematograficznej. Pracował jako konsultant przy filmach „Ratatouille” oraz „Spanglish”. W sieci można znaleźć filmik pokazujący, jak Keller uczy gotować Adama Sandlera, grającego główną rolę w drugim z wymienionych filmów i przyrządza kanapkę, którą niektórzy okrzyknęli najlepszą kanapką świata.

PRZEPISY THOMASA KELLERA DOSTĘPNE NA BLOGU:

- Zupa cebulowa
- Oliwa bazyliowa
- American brownies

Przydatne adresy:

- Thomas Keller Restaurant Group
- IACP
- Bocuse d'Or
- The World's 50 Best Restaurants
- Amazon

Źródła:

- Wikipedia
- The New Yorker

Książki:

- Thomas Keller, The French Laundry Cookbook, Artisan, NY 1999
- Thomas Keller, Bouchon, Artisan, NY 2004
- Thomas Keller, Ad Hoc At Home, Artisan, NY 2009

Zdjęcia:

- blog.fbworld.com
- Cuisinetechnology
- Wikimedia
- MyDinnerTable
- TestKitchenSecrets
- TestKitchenSecrets
- NapaWineProject
- Devereauxsdining
- Amazon

Filmiki:

- YouTube

Sernik z musem jabłkowym

2010-01-14T14:09:00.009+01:00

Od Świąt upłynęło już trochę czasu, także z czystym sumieniem możemy zarzucić wszelkiego rodzaju diety albo przynajmniej zmniejszyć trochę ich rygor i pozwolić sobie na odrobinę słodyczy. Moja propozycja na dziś: lekki sernik z masą jabłkową. Bardzo prosty w przygotowaniu i bardzo dobry, a przy okazji nie ciążący zbytnio na sumieniu, bo...bez czekolady:)

Sernik z masą jabłkową

Mus jabłkowy:

- ok. 1 kg Waszych ulubionych jabłek
- sok z 1 cytryny
- cukier i przyprawy (cynamon, goździki, gałka) do smaku
- opcjonalnie: garść rodzynek

Masa serowa:

- 1 kg gładkiego serka śmietankowego
- 1 szklanka cukru pudru
- 1 op. cukru waniliowego
- 4 jajka
- ok. 2 kropli zapachu waniliowego
- ok. 4 kropli zapachu pomarańczowego
- 3/4 kostki stopionego masła
- 2 łyżki brandy
- 2 duże łyżki mąki ziemniaczanej

- 1 op. biszkoptów

Zaczynamy od przygotowania musu jabłkowego, który oczywiście można zastąpić kupnym.

Jabłka obieramy i kroimy w mniejszą lub większą kostkę, w zależności od tego, jaką konsystencję musu chcemy uzyskać. Jabłka przekładamy do garnka, zalewamy sokiem z cytryny, dodajemy cukier, przyprawy, rodzynki i całość dusimy na małym ogniu do momentu, aż uzyskamy odpowiadającą nam konsystencję.

Zdejmujemy garnek z ognia i odstawiamy mus do całkowitego ostygnięcia.

Piekarnik rozgrzewamy do 180 st. C.

Tortownicę natłuszczamy masłem i wysypujemy bułką tartą. Na dnie układamy biszkopty.

Zabieramy się za masę serową. Jajka dokładnie ucieramy z cukrem pudrem i cukrem waniliowym. Cały czas miksując dodajemy po kolei serek, zapachy, stopione masło (może być ciepłe), brandy i na koniec mąkę ziemniaczaną.

Na biszkopty wykładamy 1/2 masy serowej. Następnie do tortownicy przekładamy mus jabłkowy (całkowicie wystudzony!) i przykrywamy go resztą masy serowej.

Sernik pieczemy ok. 1 godziny.

Smacznego!

Miętus en papillotte

2010-01-05T21:10:00.007+01:00

Witajcie! Nadszedł Nowy Rok, a wraz z nim nowe wyzwania, nowe zadania i, mam nadzieję, dużo nowych pomysłów i inspiracji kulinarnych. Ja na początek sięgnąłem po klasykę w trochę uproszczonej wersji. Ryba pieczona en papillotte, czyli w paczuszkach, tradycyjnie robionych z pergaminu, natomiast w mojej wersji- z folii aluminiowej, która jest bezpieczniejsza przy przyrządzaniu tego dania po raz pierwszy.

Koncepcja jest prosta: kawałek ryby (w moim przypadku miętusa) zamykamy wraz z warzywami, ziołami i odrobiną płynu w pergaminowych/foliowych paczuszkach, które następnie umieszczamy w piekarniku. Dzięki temu rybę jednocześnie pieczemy i gotujemy na parze, co sprawia, że po wyjęciu z piekarnika jest bardzo soczysta i aromatyczna. Przygotowanie ryby en papillotte jest proste i mało czasochłonne, a danie jest na tyle eleganckie, że spokojnie można je zaserwować nawet na proszonym przyjęciu. No i, last but not least, do paczuszki możemy włożyć naszą ulubioną rybę, z ulubionymi ziołami, podlaną ulubionym winem- pełna dowolność- żyć, nie umierać:)

Miętus en papillotte

Składniki orientacyjne

- filety z miętusa, bez skóry
- marchewki
- cebule
- czosnek
- seler naciowy
- biała część pora
- koperek
- tymianek
- estragon
- sól, świeżo zmielony czarny pieprz
- oliwa extra virgin
- białe wino

Piekarnik rozgrzewamy do 200 st. C.

Wycinamy 2 razy tyle kwadratowych kawałków folii/pergaminu ile będziemy przygotowywali porcji ryby. Kwadraty powinny być sporej wielkości, aby po ułożeniu na nich warzyw i ryby można je było spokojnie zawinąć w luźne paczuszki.

Warzywa kroimy w cienkie plasterki. Czosnek obieramy z łupinek.

Na środku każdego kawałka folii układamy warzywa oraz zioła. Na nich kładziemy filety, które doprawiamy solą, pieprzem i skrapiamy oliwą. Całość przykrywamy drugim kawałkiem folii i dokładnie zaginamy brzegi tworząc szczelne paczuszki. Przed zagięciem ostatniego roku do paczuszki wlewamy chlust białego wina.

Pamiętajcie, aby robiąc paczuszki dać rybie trochę luzu:) Folia, czy pergamin nie muszą szczelnie przylegać do potrawy, dzięki czemu para będzie mogła swobodnie krążyć w paczuszce.

Gotowe paczuszki układamy na blasze i wkładamy do piekarnika.

Pieczemy ok. 20-30 min.

Po wyjęciu z piekarnika układamy paczuszki na indywidualnych talerzach. Nie otwieramy ich. Niech zrobią to domownicy lub goście:)

Smacznego!

Wesołych Świąt

2009-12-24T13:35:00.003+01:00

Wszystkim Wam chciałbym życzyć wszystkiego najlepszego,

zdrowych, radosnych Świąt, ciepłej i rodzinnej atmosfery,

pyszności na stołach i masy prezentów pod choinką:)

No i oczywiście szczęśliwego, pełnego nowych (także kulinarnych) inspiracji

Nowego Roku 2010!

Wszystkiego dobrego!

Na ostatnią chwilę...sos żurawinowo-imbirowy

2009-12-24T10:53:00.011+01:00

To już ostatni przepis, którym chciałbym się z Wami podzielić przed Świętami. Przepis na sos żurawinowo-imbirowy. Jest naprawdę pyszny i stanowi świetny dodatek do wszelkich świątecznych (i nie tylko) mięs. Połączenie sos żurawinowy+domowy pasztet...bajka:) A do tego jest bardzo prosty i szybki w przygotowaniu, także na pewno zdążycie go przygotować, szczególnie że mięska to dopiero jutro:)

Polecam!

Sos żurawinowo-imbirowy

- 0,5 kg świeżej żurawiny
- 5 cm świeżego imbiru, obranego i startego na drobnej tarce
- 1/2 kieliszka wytrawnego czerwonego wina
- skórka i sok z 1 pomarańczy
- miód

Przygotowanie jest bardzo proste. Wszystkie składniki umieszczamy w garnku (miód do smaku) i gotujemy na wolnym ogniu do momentu, aż powstanie gęsty, aromatyczny sos.

Przechowujemy w lodówce w szczelnie zamkniętym pojemniku.

Smacznego!

Na ostatnią chwilę...zupa grzybowa

2009-12-24T09:44:00.005+01:00

Do kolacji wigilijnej zostało jeszcze jakieś 7 godzin, co oznacza, że jeszcze bardzo dużo można zrobić:) Na przykład pyszną zupę grzybową, bez której Święta nie mogą się obejść. Szybko się ją robi i wybornie smakuje. Jeszcze zdążycie:)

Polecam!

Wigilijna zupa z suszonych borowików

Składniki na ok. 5 litrów zupy

- 3 opakowania suszonych borowików (razem ok. 120 g)
- 2 obrane marchewki
-2 obrane pietruszki
- 1 obrany, mały seler
- 1 mały por, przekrojony wzdłuż na pół
- śmietana
- sól, świeżo zmielony czarny pieprz
- ewentualnie mąka do zagęszczenia

Do garnka nalewamy wody. Wrzucamy marchewkę, pietruszkę, selera, pora i grzyby. Gotujemy do momentu, aż warzywa będą miękkie.

Selera i pora wyrzucamy. Ugotowaną marchewkę i pietruszkę wyjmujemy z zupy, kroimy w julienne (zapałki:)). Przechowujemy w lodówce, przykryte folią aluminiową do momentu, gdy będziemy serwować zupę.

Doprawiamy zupę śmietaną, solą i świeżo zmielonym czarnym pieprzem.

Jeżeli chcemy, możemy ją zagęścić mąką. W tym celu rozpuszczamy łyżkę mąki w kilku łyżkach gorącej zupy i taką mieszankę dodajemy go garnka. Doprowadzamy do wrzenia i gotujemy kilka minut.

Gotową zupę podajemy z makaronem i pokrojonymi warzywami.

Smacznego!

Coraz bliżej Święta... miękkie ciasteczka imbirowe

2009-12-23T17:08:00.005+01:00

Powolutku zbliżamy się już do mety, czyli do świątecznego stołu. Część potraw już czeka w lodówce, ale na pewno zostało jeszcze wiele do zrobienia. Jeżeli zostanie Wam trochę czasu, to możecie spróbować upiec ciasteczka imbirowe według przepisu, który znalazłem na stronie allrecipes.com. Ciasteczka są naprawdę pyszne. Lekko tylko przypieczone z wierzchu, a wewnątrz cudownie miękkie i ciągnące.

Po wyjęciu z piekarnika (trzeba je piec 10-12 min.) zostawcie je na blasze na jakieś 15-20 min, żeby troszeczkę stwardniały. Potem możecie je przełożyć do szczelnego pojemnika. Ciasteczka nie będą kruszały- cały czas pozostaną miękkie.

Bardzo polecam!

Miękkie ciasteczka imbirowe

Składniki na 20 ciasteczek

- 410 g mąki
- 250 g miękkiego masła
- 220 g drobnego cukru
- 1 jajko
- 1 łyżka wody
- 1/4 szklanki ciemnej melasy
- 2 łyżeczki mielonego imbiru
- 1 łyżeczka sody kuchennej
- 3/4 łyżeczki cynamonu
- 1/2 łyżeczki mielonych goździków
- szczypta soli

Piekarnik rozgrzewamy do 175 st. C. Blachę do pieczenia wykładamy pergaminem.

Masło ucieramy z cukrem na puszystą masę. Cały czas miksując dodajemy jajko, wodę, melasę, a na końcu, partiami, mąkę, sodę i przyprawy.

Z ciasta formujemy kulki wielkości orzecha włoskiego, które układamy na blasze w ok. 3 cm odstępach (ciasteczka rozleją się podczas pieczenia). Przed włożeniem do piekarnika posypujemy ciasteczka niewielką ilością cukru.

Pieczemy 10-12 min.

Smacznego!

Coraz bliżej Święta...Pierogi z kapustą i grzybami

2009-12-22T22:02:00.008+01:00

Jakiś czas temu obiecałem, że jeszcze przed Świętami zamieszczę przepisy na bigos oraz, jeśli się uda, na pierogi z kapustą i grzybami. Otóż wygląda na to, że niestety nie uda mi się dotrzymać słowa i zamiast bigosu, zamieszczę jednak przepis na pierożki:)

Swoją drogą niewiele jest pewnie rodzin, u których na wigilijnych stołach nie ma pierogów, także dzisiejszy post nie służy temu, żeby kogokolwiek czegokolwiek uczyć, lecz raczej temu, żeby pokazać, jak to się robi u nas:)

Tak w ogóle to wolicie pierogi takie świeżutkie prosto z wody, czy odsmażane? Ja należę chyba do mniejszości i swój przydział wyjadam przed Wigilią, chwytając pierożki jeszcze gorące, tuż po wyjęciu z garnka:)

Dużo nas jest na Wigilii, także jak będziecie się trzymać podanych przeze mnie proporcji, to powinniście otrzymać około 60-70 pierogów:)

Tradycyjne pierogi z kapustą i grzybami

Farsz

- 1 kg kiszonej kapusty
- 0,5 kg pieczarek
- 1 duża cebula
- 60 g suszonych grzybów (podgrzybki, borowiki)
- sól, pieprz

Ciasto

- ok. 1 kg mąki
- wrząca woda
- sól

Kapustę siekamy. Jeżeli jest zbyt kwaśna, możemy ją wcześniej wypłukać w zimnej wodzie i dokładnie odcisnąć.

Pieczarki i cebulę również siekamy. Suszone grzyby wkładamy do garnka, zalewamy wodą i gotujemy ok. 5 min. Odlewamy i również drobno siekamy.

Następnie po kolei podsmażamy kapustę i cebulę, aż zmiękną. Pieczarki smażymy do momentu, aż odparuje z nich woda. Na samym końcu już wszystkie składniki podsmażamy przez ok. 2-3 min., żeby smaki się połączyły. Doprawiamy solą i pieprzem. Odstawiamy. Farsz można przygotować kilka dni wcześniej i przechowywać w lodówce.

Ciasto przygotowujemy dodając do lekko osolonej mąki tyle wrzącej wody, żeby powstało gładkie, elastyczne ciasto, które następnie rozwałkowujemy na placek o grubości ok. 2 mm. Z ciasta wycinamy krążki. Na środku każdego układamy niewielką ilość farszu i dokładnie sklejamy brzegi.

Pierogi gotujemy, wrzucając je partiami na gotującą się, osoloną wodę. Są gotowe, kiedy wypłyną na powierzchnię.

Smacznego!

Rolada z sandacza

2009-12-22T20:46:00.006+01:00

Pamiętam, że rybna rolada już kiedyś gościła na naszym wigilijnym stole, ale chyba byłem wtedy zbyt mało uświadomiony kulinarnie, gdyż jej smaku ni w ząb nie pamiętam:) W tym roku, już bardziej świadomie, przygotowaliśmy roladę z sandacza- brzmi super i mam nadzieję, że będzie smakowała równie dobrze, a do Wigilii poczeka w chłodnym miejscu zawinięta ściśle w folię:)
Przepis pochodzi w przedostatniego numeru "Mojego gotowania". Mimo, że nie jest łatwo dostać sandacza, a zrobienie rolady zajmuje trochę czasu (około 1,5 godziny), to polecam Wam spróbować. Zawsze jest to miła odmiana od karpia w galarecie:)

Rolada z sandacza

- 1 kg filetów sandacza ze skórą
- 5 kromek byłki
- kilka łyżek śmietanki
- 50 g rodzynek
- 10 suszonych moreli
- kilka łyżek białego, wytrawnego wina
- 3 łyżki gęstej śmietany
- kieliszek brandy
- 2 jaja, żółtka oddzielone od białek
- po 50 g niesolonych orzeszków pistacjowych i płatków migdałowych
- 2 szklanki wywaru rybnego lub warzywnego
- sól, biały pieprz
- estragon
- skórka otarta z cytryny

Bułkę namaczamy w śmietance, a śliwki i rodzynki w białym winie. Odstawiamy na bok.

Za pomocą dobrze naostrzonego noża delikatnie oddzielamy skórę od mięsa ryby, starając się jej nie porwać. Skórę nacieramy skórką cytrynową, solą i pieprzem, zawijamy w folię aluminiową i wkładamy do lodówki.

Mięso ryby kroimy na mniejsze kawałki i dwukrotnie mielimy w maszynce do mięsa wraz z bułką. Następnie dodajemy śmietanę, brandy, żółtka, sól i pieprz i całość ucieramy za pomocą miksera na gładką masę.

Rodzynki i morele odsączamy (zachowując wino). Białka ubijamy na sztywno i dodajemy do masy rybnej wraz z rodzynkami i orzechami. Całość delikatnie mieszamy. Doprawiamy do smaku.

Na sporej wielkości kawałku folii spożywczej nasmarowanej masłem układamy skórę sandacza. Wykładamy na nią połowę masy rybnej, na to morele i resztę masy. Całość lekko rozsmarowujemy, a następnie ostrożnie i dokładnie rolujemy. Folię po bokach dokładnie zwijamy (powinno nam wyjść coś na kształt dużego rybnego cukierka:))

Roladę bardzo dokładnie owijamy w dwie warstwy folii.

W dużym garnku zagotowujemy wywar doprawiony winem pozostałym z namaczania rodzynek oraz sporą ilością estragonu. Zawiniętą w folię roladę umieszczamy w garnku i gotujemy 30-40 min. Jeżeli płyn nie zakrywa rolady w całości, w połowie gotowania przewracamy ją delikatnie na drugą stronę.

Gotową roladę wyjmujemy z wody, nie odwijając z folii odkładamy do wystygnięcia. Przechowujemy w lodówce.

Suflet- to wbrew pozorom nic trudnego

2009-12-17T11:41:00.006+01:00

Dziś odpoczniemy trochę od przygotowań przedświątecznych. Piernik dojrzewa, pudełka zapełniły się ciasteczkami, pasztet upieczony, a na robienie innych potraw jeszcze za wcześnie. Zajmijmy się więc czymś innym. Przykładowo... upieczmy suflet:)

Przyznam się, że duma mnie rozpierała, kiedy otwierałem piekarnik i wyciągałem z niego 4 piękne suflety:) Do perfekcji trochę im jeszcze brakowało, ale przynajmniej nie opadły, a to chyba nieźle jak na pierwszy raz:)

W ogóle skąd tyle tych emocji? Pewnie stąd, że wokół sufletów wytworzyła się atmosfera niemalże mistyczna:) Że eleganckie, że wytworne, że pyszne i że w domu to się ich nie robi, bo nigdy nie wychodzą. Że to tylko szefowie kuchni potrafią i właściwie to nie ma sensu próbować, bo i tak nie wyjdzie.

Cóż....niby nie wierzę w takie gadanie, ale z drugiej strony sam też długo się zbierałem, zanim spróbowałem. W końcu naszła mnie jednak wena, sięgnąłem po przepis mojej wyroczni Michela Roux i...udało się:) Nie taki diabeł straszny jak go malują. Oczywiście nie jest to jajecznica, ale na pewno droga do perfekcji w przypadku sufletów jest krótsza niż np. w przypadku własnoręcznego robienia foie gras:)

Zdecydowanie zachęcam. Nawet, jak za pierwszym razem Wam nie wyjdzie, to próbujcie dalej.

Suflet- przepis podstawowy (trochę uproszczona wersja przepisu Michela Roux z książki "Jajka"

Składniki na 8 sufletów o średnicy 8-10 cm.

- miękkie masło do wysmarowania foremek
- 300 g startego sera gruyere/comte (ja użyłem parmezanu)
- 20 g masła
- 20 g mąki
- 250 ml ZIMNEGO mleka
- 6 żółtek
- 10 białek
- sól, pieprz, pieprz cayenne
- wrząca woda

Na początek kilka uwag ogólnych. Przepis na suflet jest przepisem z pozoru bardzo prostym i jak to zwykle z takimi przepisami bywa, kluczem do perfekcji są detale. Część z nich na pewno wyjdzie "w praniu", natomiast ja zwrócę uwagę na kilka, o których wiem już teraz i które dotyczą głównie piany z białek:)

- piana powinna być naprawdę sztywna. Możecie to sprawdzić odwracając miskę do góry nogami. Jeśli piana nie wyleci- jest gotowa (a co jeśli wyleci...?:))

- ważne jest, aby łącząc pianę z masą sufletową robić to z jednej strony delikatnie (najlepiej silikonową szpatułką), a z drugiej strony szybko i sprawnie

- przed wstawieniem sufletów do piekarnika z pomocą kciuka lub noża robimy wokół brzegów foremek mały rowek. Dzięki temu suflety lepiej wyrosną

- w trakcie pieczenia nie otwieramy piekarnika

- wyjmując suflety z piekarnika robimy to bardzo delikatnie. Szansa, że opadną, jest wtedy mniejsza.

No a teraz jak to zrobić:)

Każdą z foremek bardzo dokładnie natłuszczamy masłem. Ok. 50 g sera wsypujemy do foremek tak, żeby oblepił dno i brzegi.

Foremki wstawiamy do głębokiego żaroodpornego naczynia lub formy do pieczenia. Piekarnik rozgrzewamy do 200 st. C.

W małym garnku przygotowujemy beszamel. Rozpuszczamy 20 g masła, po czym dodajemy mąkę i cały czas mieszając smażymy przez ok. 2 min. Następnie do zasmażki dodajemy ZIMNE mleko. Cały czas mieszając, doprowadzamy do wrzenia. Gotujemy na małym ogniu przez kolejne 2 min. Doprawiamy solą i pieprzem.

Beszamel przelewamy do miski. Dodajemy żółtka, mieszamy i przykrywamy miskę folią aluminiową. Odstawiamy, żeby masa trochę przestygła.

Białka ubijamy na sztywną pianę. 1/3 piany przekładamy do ciepłej masy sufletowej i mieszamy (szybko, acz delikatnie:)). Resztę piany przekładamy do miski i całość mieszamy, jednocześnie wsypując do masy resztę sera.

Masę przekładamy do foremek. Może odrobinę wystawać. Przy brzegach robimy rowki. Do naczynia, w którym stoją foremki wlewamy wrzącej wody do połowy ich wysokości.

Formę z sufletami wkładamy do piekarnika. Pieczemy 5-7 minut, w zależności od wielkości foremek.

Po 4-6 minutach pieczenia, na wierzchu sufletów można ułożyć cienkie plasterki sera i piec jeszcze przez 1-2 minuty.

Podajemy zaraz po wyjęciu z piekarnika.

Smacznego!

Aromatyczny piernik z morelami a'la tarte tatin

2009-12-16T17:02:00.009+01:00

Ostrzegam- dzisiejszy przepis jest dla osób, które lubią zdecydowane smaki. Będzie słodko i będzie ostro. Sycąco i rozgrzewająco. Innymi słowy- coś na nadchodzące mrozy:)

Ten piernik, w przeciwieństwie do tradycyjnych, dojrzewać nie będzie. Na jego zjedzenia macie kilka dni:)

Poniżej zmodyfikowany przeze mnie przepis z książki "Dania słodkie" opublikowanej przez Wega Delbana Polska.

Piernik z morelami a'la tarte tatin

- 150 g suszonych moreli
- wódka gruszkowa
- 175 g niesolonego masła
- 30 g grubo posiekanych orzechów włoskich
- 150 g brązowego cukru
- 90 g miodu
- 185 g mąki
- 3 łyżeczki mielonego imbiru
- 1/2 łyżeczki mielonej gałki muszkatołowej
- 2 łyżeczki sody

+ dodatkowo garść pokruszonych orzechów włoskich do posypania

Morele wkładamy do miseczki i zalewamy wódką gruszkową (można ją wedle upodobań zastąpić innym alkoholem). Odstawiamy na ok. 20 min.

Piekarnik rozgrzewamy do 180 st. C.

Niewielką formę (np. okrągłą o średnicy 20 cm) smarujemy masłem i wysypujemy bułką tartą.

Wyjmujemy morele z alkoholu i lekko odciskamy z nadmiaru płynu. Następnie wykładamy nimi dno przygotowanej foremki.

W rondlu rozpuszczamy masło.

Do miski wsypujemy 50 g cukru i orzechy. Dodajemy łyżkę stopionego masła, mieszamy wszystkie składniki, a następnie rozkładamy je równomiernie na morelach.

Do pozostałego masła dodajemy miód i 125 ml wody. Podgrzewamy do momentu połączenia się składników.

W kolejnej misce mieszamy mąkę z resztą cukru, sodą i przyprawami. Następnie dodajemy gorące masło z miodem i wszystkie składniki dokładnie mieszamy.

Tak przygotowaną masą zalewamy morele.

Wstawiamy formę do piekarnika. Pieczemy ok. 45-60 min. (pod koniec można przykryć ciasto formą aluminiową, jeśli zbyt mocno się przypieka).

Odstawiamy na 15 min. do wystygnięcia, po czym przekładamy ciasto na talerz, układając je wierzchem do dołu, podobnie jak w przypadku tarte tatin.

Przed podaniem posypujemy całość skruszonymi orzechami włoskimi.

Smacznego!

Coraz bliżej Święta... imbirowe miski

2009-12-15T15:32:00.005+01:00

Były dziady, były baby, czas najwyższy na miski:) Imbirowe, albo jak kto woli- korzenne. Szybkie i łatwe w przygotowaniu, a do tego bardzo smaczne. Można je upiec już teraz, po czym schować do metalowego pudełka, w którym przetrwają do Świąt, ukryte przez wzrokiem domowych łakomczuchów:)

Pierniczki oczywiście można udekorować lukrem, czego ja akurat nie lubię, dlatego swoje miśki posypałem jedynie odrobiną cukru trzcinowego:)

PIERNICZKI IMBIROWE

Składniki na ok. 40 pierniczków

- 120 g cukru trzcinowego
- 140 g niesolonego, miękkiego masła
- 1 jajko
- 90 g (ok. 5-6 łyżek) ciemniej melsay
- 280 g mąki
- 2 łyżeczki sody
- 3 łyżeczki zmielonego imbiru
- 2 łyżeczki zmielonego cynamonu
- ok. 6-8 goździków, startych na miazgę
- 1/2 łyżeczki mielonego kardamonu
- 1/2 łyżeczki mielonej gałki muszkatołowej

- cukier trzcinowy do posypania

W dużej misce ucieramy cukier z miękkim masłem na puszystą masę. Następnie dodajemy jajko i melasę. Wszystko dokładnie miksujemy.

Na koniec do miski wrzucamy mąkę, sodę i przyprawy. Miksujemy do momentu, aż wszystkie składniki dokładnie się połączą.

Tak przygotowane ciasto przykrywamy kawałkiem folii aluminiowej i umieszczamy w lodówce na ok. 20 min.

Piekarnik rozgrzewamy do 180 st. C.

Schłodzone ciasto rozwałkowujemy partiami na lekko oprószonym mąką blacie na placki o grubości ok. 4-5 mm, z których za pomocą foremek wycinamy ciasteczka i umieszczamy na blasze wyłożonej papierem do pieczenia.

Przed wstawieniem do piekarnika ciasteczka posypujemy cukrem trzcinowym. Pieczemy 10-11 min. (nie dłużej- po 13 minutach pierwsza partia ciasteczek lekko mi się przypaliła).

Upieczone ciasteczka przekładamy na tacę i odstawiamy na jakiś czas, żeby trochę stwardniały. Następnie przekładamy do metalowego pudełka wyłożonego kawałkiem pergaminu i szczelnie przykrywamy. A jak nie macie pudełka, to możecie je po prostu od razu zjeść:)

Smacznego!

Coraz bliżej Święta... Baba drożdżowa

2009-12-14T12:17:00.006+01:00

Co roku, mniej więcej na 2 tygodnie przed Świętami, siadamy całą rodziną w kuchni i Mama zadaje tradycyjne pytanie: "Jakie ciasta życzycie sobie na Święta?". Szczerze mówiąc nie wiem po co te zebrania, bo jak daleko sięgam pamięcią, odpowiedzi zawsze są te same. Tata- makowiec, Piotrek- sernik, Paweł- oczywiście szarlotka (innych ciast nie jada), a Babcia- oczywiście baba drożdżowa. A jak Ciocia przyjeżdża, to i keksa trzeba upiec. My z Mamą to już się właściwie nie wypowiadamy, no bo kto to wszystko zje?:) Czasami tylko rzucę jakiś oryginalny pomysł, gdzieś tam podpatrzony, rodem raczej z zagranicy, ale jeszcze nie udało mi się przebić- tradycja wygrywa. Może to i dobrze...:)

Dziś sprawdzony przepis na babę drożdżową. Wycięty swego czasu bodajże z "Kuchni" i co roku wykorzystywany.

Ja fanem bab (drożdżowych) nie jestem, ale Babcia trzęsie uszami jedząc je, także polecam:)

A zdjęcia dołączę do przepisów pewnie tuż przed Świętami.

Baba drożdżowa

- 1 kg mąki pszennej, przesianej
- 1/2 litra mleka
- 100 g drożdży
- szczypta soli
- 330 g cukru
- 50 g cukru waniliowego
- 7 jaj (7 żółtek i 4 białka)
- 25 g spirytusu
- 1/2 łyżeczki proszku do pieczenia
- kostka niesolonego masła, bardzo miękkiego

Mleko wlewamy do garnka i podgrzewamy. Gdy się zagotuje, wrzucamy po łyżce mąki i cukru. Dokładnie mieszamy i studzimy.

Do przestudzonego mleka wkruszamy drożdże. Dokładnie je rozprowadzamy i odstawiamy do wyrośnięcia.

Wyrośnięty zaczyn przekładamy do miski. Dodajemy mąkę, proszek do pieczenia i miękkie masło.

W oddzielnej misce ubijamy białką na sztywną pianę. Powoli dodajemy cukry, żółtka i na końcu spirytus. Można go zastąpić innym alkoholem typu whisky/brandy. Wódka raczej nie pasuje.

Tak przygotowaną masę jajeczną przekładamy do miski z mąką i masłem. Wyrabiamy ciasto do momentu, aż zacznie odchodzić od ścianek.

Odstawiamy ciasto do wyrośnięcia, po czym przekładamy do natłuszczonej i wysypanej bułką tartą formy. Zostawiamy jeszcze na ok. 20 min., żeby trochę wyrosło.

Piekarnik rozgrzewamy do 180 st.

Babę pieczemy ok. 50-60 min.

Przed podaniem można ją udekorować cukrem pudrem lub lukrem.

Smacznego!

Dziad...orzechowy

2009-12-13T18:36:00.007+01:00

Została godzina do obiadu, dzieciaki marudzą, że z chęcią zjadłyby jakieś ciasto na deser, a Wy akurat macie pod ręką trochę orzechów włoskich?:) Zróbcie dziada...orzechowego:) Genialne w swej prostocie, błyskawiczne ciasto, dzięki któremu słowo "dziad" przestanie się kojarzyć jedynie z wiązankami rzucanymi przez niektórych naszych prominentnych polityków:) Polecam!

Dziad orzechowy

Składniki na jedną formę "z kominem"

- 200 g mąki pszennej
- 200 g zmielonych orzechów włoskich
- 200 g stopionego masła
- 5 jaj
- 220 g cukru
- 1 łyżeczka proszku do pieczenia

- masło i bułka tarta do natłuszczenia i wysypania formy

Piekarnik rozgrzewamy do 180 st. C.

W dużej misce ucieramy jajka z cukrem na puszystą masę.

Cały czas miksując, dodajemy stopione masło, orzechy i na końcu mąkę z proszkiem do pieczenia.

Miksujemy do połączenia się składników. Gotowe ciasto przekładamy do natłuszczonej i wysypanej bułką tartą formy. Wygładzamy wierzch i wstawiamy do rozgrzanego piekarnika.

Pieczemy 30-40 min.

Przed podaniem możemy posypać ciasto cukrem pudrem lub udekorować polewą z gorzkiej czekolady.

Smacznego!

Piernik adwentowy przekładany dżemem malinowym

2009-12-11T14:34:00.005+01:00

Ciasto najlepiej przygotować już teraz i odstawić na minimum tydzień. Upiec na 3 dni przed Świętami. Świetny w wersji tradycyjnej, lub przełożony dżemem malinowym albo powidłami.

Składniki na 2 małe keksówki/1 prostokątną blachę

- 1/2 kg miodu (najlepiej wielokwiatowego)
- 2 szklanki cukru
- 3 łyżki cukru stopionego na karmel
- 250 g niesolonego masła
- 2,5-3 op. przyprawy do piernika (można ją oczywiście zastąpić własną kompozycją przypraw korzennych)
- 1 kg mąki
- 3 rozmącone jaja
- 3 płaskie łyżeczki sody
- 1/2 szklanki mleka
- garść rodzynek namoczonych w kilku łyżkach alkoholu (ja użyłem pomarańczowego Gran Marnier)
- 1/2 szklanki posiekanych orzechów włoskich
- ewentualnie: dżem malinowy/ powidła śliwkowe

W garnku umieszczamy miód, cukier, karmel i przyprawy. Dolewamy ok. 1/4 szklanki wody. Całość stawiamy na ogień i podgrzewamy, mieszając, do momentu, aż wszystkie składniki się rozpuszczą i połączą. Doprowadzamy do wrzenia i zdejmujemy z ognia. Odstawiamy do całkowitego ostygnięcia.

Do przestudzonej masy dodajemy sodę rozpuszczoną w mleku, rodzynki razem z alkoholem, jajka, orzechy i mąkę. Całość dokładnie mieszamy.

Tak przygotowane ciasto przykrywamy ściereczką i odstawiamy w chłodne miejsce na tydzień.

Pieczemy w dwóch keksówkach albo, jeżeli będziemy chcieli następnie rozcinać ciasto i przekładać dżemem- w prostokątnej formie. Temperatura: 180 st. C. Czas: minimum 1 godz. 15 min.- ja piekłem ostatnio trochę ponad 1,5 godz.

Smacznego!

Coraz bliżej Święta...

2009-12-10T13:14:00.004+01:00

Kochani,

Do Świąt zostały równo 2 tygodnie. W galeriach handlowych nie ma już gdzie szpilki wcisnąć, natomiast w domowych kuchniach panuje póki co względny spokój. Warto jednak już teraz zaplanować sobie, co w tym roku przygotujemy na świąteczne stoły i część potrzebnych składników kupić już teraz. Na pewno oszczędzi nam to sporo czasu i nerwów.

W tym miejscu znajdziecie świąteczne przepisy z ubiegłych lat, natomiast w najbliższym czasie postaram się zamieścić na łamach Simple Cooking Pleasures przepisy na:

- babę drożdżową, bez której moja Babcia nie może się obejść,

- piernik adwentowy, który warto zrobić już teraz; im dłużej poleży, tym będzie lepszy

- świąteczną zupę grzybową,

- pierogi z kapustą i grzybami, dla osób dysponujących większą ilością czasu oraz, jeżeli się uda, na

- domowy bigos.

Pozdrawiam i zapraszam:)

Klip pochodzi ze strony http://www.youtube.com/watch?v=g7Q_bq07GVs

Chlebek kukurydziany

2009-12-09T15:28:00.013+01:00

Chcąc upiec chlebek kukurydziany, przejrzałem wcześniej sporo przepisów i większość z nich zawierała znaczne ilości cukru. Chleb nie miał być słodki, dlatego początkowo kombinowaliśmy, dodając znacznie mniej cukru niż sugerował przepis i zastępując go solą. Efekty dalekie były od ideału, natomiast chleb upieczony koniec końców zgodnie z oryginalnym przepisem wyszedł bardzo smaczny. Ciężko mi powiedzieć, czy to jeszcze chlebek, czy już ciasto, ale na ciepło z masełkiem smakuje wybornie:)

Innymi słowy, jeżeli chcielibyście kiedyś upiec chleb kukurydziany, to ja polecam go w wersji słodkawej. Do wypieków wytrawnych mąki kukurydzianej użyłbym natomiast jedynie jako dodatku, a nie dominującego składnika. Przepis na taki chlebek znajdziecie tutaj.

Chleb kukurydziany
Przepis z książki L. Collister "Wielka Księga Chleba"

Składniki na 1 bochenek

- 140 g mąki pszennej
- 140 g mąki kukurydzianej
- 1/2 łyżeczki soli
- 4 łyżeczki proszku do pieczenia
- 50 g cukru
- 2 ubite jajka
- 230 ml mleka
- 1 łyżka roztopionego masła
- 1 łyżka kminku (ten składnik pominąłem)

- masło i bułka tarta do natłuszczenia i wysypania blachy

Piekarnik rozgrzewamy do 190 st. C

Blachę (np. kwadratową o boku 20 cm) natłuszczamy i wysypujemy bułką tartą.

W misce mieszamy sypkie składniki.

Dodajemy mleko, jajka, masło i ewentualnie kminek. Całość dokładnie mieszamy i przelewamy do formy.

Pieczemy ok. 30-40 min. Jeżeli chleb będzie się zbyt mocno rumienił, w końcowej fazie pieczenia można go przykryć kawałkiem folii aluminiowej.

Smacznego!

Wyróżnienia

2009-12-01T16:33:00.004+01:00

Dziś nie będzie przepisu. Dziś chciałbym dodać kolejne ogniwko do łańcuszka interesujących blogów kulinarnych.

Przede wszystkim dziękuję Arkowi z Eat After Reading za wyróżnienie mojego skromnego bloga. Zdaję sobie sprawę z tego, że daleko mu jeszcze do doskonałości, dlatego wyróżnienie traktuję jako miłą niespodziankę i zachętę do dalszego pisania. Tak w ogóle to sam z chęcią umieściłbym Eat After Reading na swojej liście, ale to podobno wbrew zasadom:)

Poniżej zamieszczam zasady zabawy i listę blogów, które wyróżniłem, choć gdybym mógł, to z chęcią wyróżniłbym co najmniej drugie tyle. Nie patrzcie na kolejność, nie pytajcie dlaczego, tylko klikajcie i dołączcie się do zabawy:)

ZASADY

* Opublikuj znaczek na swoim blogu z komentarzem zachęcającym i linkiem do osoby, od której go otrzymałaś/otrzymałeś

* Przekaż go do 10 osób z prośbą o opublikowanie zasad.

* Osoby, które odbiorą znaczek proszone są o zostawienie komentarza.

Kochani mile będziecie widziani w gronie stałych gości - obserwujących blog.Zasadą powyższej premii jest poznanie jak największej liczby blogów, a zostawienie swojej wizytówki jest dla Ciebie reklamą i zachęceniem do odwiedzenia Twojego bloga. Myślę, że każdy z nas marzy o jak największej liczbie gości.

LISTA WYRÓŻNIONYCH BLOGÓW

White Plate

My best food

Kuchnia nad Atlantykiem

Anoushka en Cuisine

Around the Kitchen Table

Tatter o chlebie

Olive & Flour

Kwestia Smaku

Every cake you bake

Moje wypieki

Pozdrawiam:)

Ciasto orzechowo-czekoladowe z nutką pomarańczy

2009-11-13T21:57:00.008+01:00

Tej jesieni, jak co roku, wielki orzech włoski, rosnący na środku ogrodu, postanowił wynagrodzić nam trud, który ponieśliśmy, grabiąc przez 2 tygodnie, dzień w dzień, jego opadające liście i negocjując raz na tydzień ze śmieciarzami, czy nie byliby łaskawi zabrać, poza normalnymi śmieciami, także tych dodatkowych 10 worków pełnych liści. Nagroda, jak co roku, wywołała mieszane uczucia, gdyż piwnica znowu zapełniona jest kilkudziesięcioma kilogramami orzechów. Z jednej strony super- świeże, pyszne, dorodne orzechy, ale z drugiej strony- ktoś to przecież musi wyłupać...:)

Ostatnio usiedliśmy i w dwie osoby wyłupaliśmy worek orzechów. Zajęło nam to 2 godziny i mamy...2 niewielkie miski orzechów:) Teraz trzeba je na coś systematycznie przerabiać. Zacząłem na słodko- ciastem orzechowo-czekoladowym, nasączonym sokiem pomarańczowym.

Polecam!

Ciasto orzechowo-czekoladowe nasączone sokiem pomarańczowym

Składniki na placek o średnicy 28 cm

- 100 g cukru
- 80 g miękkiego masła
- 5 jajek
- 100 g mąki
- 1 łyżeczka proszku do pieczenia
- 150 g zmielonych orzechów włoskich
- 70 g gorzkiej czekolady (70% zawartości kakao) grubo posiekanej
- sok z 1/2 pomarańczy
- cukier puder do posypania
- masło i bułka tarta do natłuszczenia i wysypania tortownicy

Piekarnik rozgrzewamy do 175 st. C.

Oddzielamy żółtka od białek.

Masło ucieramy z cukrem na kremową masę, po czym dodajemy żółtka i dalej ucieramy.

Mąkę mieszamy z proszkiem do pieczenia, zmielonymi orzechami i czekoladą. Całość dodajemy do utartej masy.

W oddzielnej misce ubijamy na sztywno białka. Pianę dodajemy i pozostałych składników i wszystko delikatnie mieszamy, najlepiej za pomocą silikonowej szpatułki lub trzepaczki.

Tortownicę natłuszczamy i wysypujemy bułką tartą.

Ciasto przelewamy do tortownicy, wstawiamy do piekarnika i pieczemy 35-40 min.

Upieczone ciasto odstawiamy do ostygnięcia. Następnie nakłuwamy je w kilku miejscach (np. patyczkiem do szaszłyków) i nasączamy przecedzonym sokiem z pomarańczy, delikatnie wlewając go w otwory.

Gdy ciasto lekko przeschnie, posypujemy je cukrem pudrem.

Smacznego!

Na niepogodę, zupa dyniowa

2009-11-12T13:03:00.008+01:00

Pada, pada, pada...

W taką pogodę najchętniej jadam zupy. Ciepłe, intensywnie kolorowe, lekko skropione oliwą od razu poprawiają mi humor.

Wczoraj miałem godzinę na przygotowanie zupy i deseru na obiad. Udało się. O cieście orzechowym, które przygotowałem, napiszę kiedy indziej. Dziś czas na krem z dyni. Intensywnie żółty, słodkawy, o aksamitnej konsystencji. Posypany odrobiną natki pietruszki pięknie się prezentuje.

Zupę dyniową można robić na dziesiątki sposobów. Z samej dyni, z dodatkiem imbiru, śmietany, na ostro z curry...Kombinacji jest bardzo dużo.

Ja miałem w domu kawałek dyni i trochę parmezanu w lodówce, dlatego wykorzystałem przepis Marcusa Wareinga. Robiłem już zupy pomidorową i porowo-ziemniaczaną jego autorstwa i obie były absolutnym strzałami w dziesiątkę. Nie inaczej było również z zupą z dyni...

Krem z dyni z parmezanem

- 1,5 kg dyni, obranej i pokrojonej w cienkie plastry
- 1,3 l bulionu z kurczaka
- 100 g masła
- 100 g startego parmezanu
- śmietana kremówka
- sól, świeżo zmielony czarny pieprz
- natka pietruszki

Dynię kroimy na małe, cienkie plasterki, dzięki czemu podczas duszenia szybko się rozpadnie i puści sok.

W dużym garnku rozpuszczamy masło. Czekamy, aż nabierze lekko brązowego koloru (uważamy, żeby nie spalić), po czym wrzucamy dynię. Lekko mieszamy, żeby każdy kawałek pokrył się tłuszczem, solimy, przykrywamy garnek, zmniejszamy ogień i dusimy dynię przez ok. 15-20 min. W tym czasie powinna się rozpaść i puścić soki.

W międzyczasie podgrzewamy bulion.

Gdy dynia jest gotowa, wlewamy do garnka bulion i wrzucamy parmezan. Doprowadzamy całość do wrzenia i gotujemy na małym ogniu, bez przykrycia, przez kolejne 15 minut. Dość często mieszamy, żeby parmezan nie został na dnie i się nie przypalił.

Ugotowaną zupę miksujemy, dodając do smaku śmietanę (ok. 4-5 łyżek). Całość doprawiamy do smaku.

Podajemy posypane świeżo startym czarnym pieprzem i natką pietruszki (można ją zastąpić startym parmezanem).

Smacznego!

Parmezanowe grissini

2009-11-04T15:53:00.009+01:00

Uwielbiam to uczucie, kiedy otwieram lodówkę i znajduję w niej coś zaskakującego. Coś, na co mam ochotę, a myślałem, że nie mam tego w domu. A tu proszę- leży gdzieś w kącie lodówki, zastawione słoiczkiem z dżemem, przygniecione opakowaniem sałaty, ukryte przed pobieżnym spojrzeniem.

Kiedy znajdę taki składnik, od razu zaczynam myśleć, co by można z niego przygotować. Ostatnio znalazłem kawałek przywiezionego przez Rodziców z wakacji parmezanu. A ponieważ miałem akurat ochotę coś upiec, od razu przypomniał mi się przepis Giorgio Locatellego na parmezanowe grissini, czyli, innymi słowy, chrupiące paluszki.

Przygotowanie ciasta na grissini zajmuje jakieś 10 minut, pieczenie kolejne 15, a w międzyczasie ciasto musi jeszcze rosnąć przez trochę ponad godzinę. Samej pracy jest bardzo niewiele, a czas potrzebny na wyrośnięcie ciasta możemy poświęcić np. na inne zajęcia. W ciągu niecałych 2 godzin mamy gotową świetną przekąskę- pyszną i efektownie wyglądającą, w sam raz na różnego rodzaju przyjęcia i imprezy.

Klasyczne grissini powinny mieć kształt cienkich wałeczków, ze spłaszczonymi z obu stron końcówkami. Ja puściłem trochę wodze fantazji i kształt swoich grissini nazwałbym niezidentyfikowanym:) Natomiast głową ręczę za smak:)

Zostawmy może na boku moje zdolności manualne:) Spróbujcie uformować swoje grissini tak, aby były mniej więcej jednakowej grubości na całej długości. Dzięki temu równo się upieką i będą w całości chrupkie. W innym wypadku cienkie fragmenty wyjdą jak powinny, a grubsze będą miały konsystencję kajzerki:)

Przepis pochodzi z niezawodnej książki "Made in Italy. Food and stories", o której już nie raz była mowa na łamach tego bloga.

Parmezanowe grissini

Składniki na ok. 25 paluszków, długości 25 cm każdy

- 200 g (czyli ok. 200 ml) mleka
- 50 g masła
- 10 g świeżych drożdży
- 375 g mąki (najlepiej doppio zero, ale jak najbardziej można użyć zwykłej pszennej)
- 10 g soli
- 3 łyżki startego parmezanu

W garnku na małym ogniu roztapiamy masło, wlewamy mleko, lekko podgrzewamy i zdejmujemy z ognia. Do mleka wkruszamy drożdże i dokładnie je rozprowadzamy.

W misce mieszamy mąkę z solą i parmezanem. Dodając powoli mleko z drożdżami, wyrabiamy ciasto. Przekładamy je na blat (nie musimy oprószać go mąką) i wyrabiamy przez ok. 10 min. Następnie przykrywamy wilgotną ściereczką i odkładamy do wyrośnięcia na 30 min.

Wyrośnięte ciasto delikatnie zagniatamy kilka razy i ponownie odstawiamy na 30 min.

Piekarnik rozgrzewamy do 230 st. C.

Następnie rozwałkowujemy ciasto na mniej więcej kwadratowy placek o boku ok. 25 cm, który dzielimy na ok. 25 pasków szerokości 1 cm.

Każdy z pasków rolujemy, lekko spłaszczając końcówki z obu stron.

Tak przygotowane grissini układamy na wyłożonej papierem do pieczenia blasze, wkładamy do piekarnika, od razu zmniejszamy temperaturę do 180 st. C i pieczemy paluszki przez ok. 10-15 min., aż będą chrupkie i nabiorą złocistego koloru.

Gotowe!

Smacznego!

Pieczona papryka cinque formaggi

2009-10-29T21:33:00.005+01:00

Uwielbiam pieczoną, nadziewaną paprykę. Jako zdeklarowanemu mięsożercy najbardziej smakuje mi z nadzieniem mięsnym, ale ostatnio naszła mnie jakoś ochota na nadzienie serowe i po splądrowaniu lodowki i wymieszaniu w misce znalezionych tam produktów powstało coś, co można nazwać nadzieniem cinque formaggi:) Bardzo dobre, lekko tylko ostre (dzięki gorgonzoli), z nutką tymianku. Jak dla mnie świetna potrawa na jesienne popołudnia.

Polecam!

Pieczone papryki z nadzieniem serowym

Składniki na ok. 12 małych papryk

- papryki (wybierzcie te, które najbardziej lubicie)
- ok. 200 g gorgonzoli
- ok. 200 g mozzarelli
- 1/2 opakowania mascarpone
- 1/2 opakowania serka śmietankowego (np. Piątnicy)
- garść parmezanu
- tymianek (suszony bądź świeży)
- sól, świeżo zmielony czarny pieprz
- 1 opakowanie przecieru pomidorowego
- oliwa

Papryki myjemy i wycieramy. Odkrawamy górną część, ok. 0,5 cm pod ogonkiem i odkładamy na bok. Małym nożykiem usuwamy ze środka papryk gniazda nasienne.

Gorgonzolę i mozzarellę kroimy na małe kawałki, przekładamy do miski. Dodajemy parmezan oraz mascarpone i serek śmietankowy, które połączą nam nadzienie. Całość dokładnie mieszamy i doprawiamy do smaku solą, pieprzem i tymiankiem.

Piekarnik rozgrzewamy do 190 st. C.

Gotowym farszem nadziewamy papryki i przykrywamy od góry odciętymi na początku "kapelusikami"

Głęboką, żaroodporną formę natłuszczamy oliwą i układamy w niej papryki. Na dno wlewamy przecier pomidorowy.

Papryki pieczemy przez ok. godzinę.

Przekładamy na talerze i polewamy sosem pomidorowym.

Proste, prawda?:) Składniki nadzienia możecie modyfikować w zależności od tego, co Wam najbardziej smakuje. Papryki zawsze wyjdą super!

Smacznego!!

Papardelle z prawdziwkami i sosem truflowym

2009-10-19T15:58:00.008+02:00

O tym daniu mogę powiedzieć tylko tyle: jest wyśmienite! Nie chcąc być posądzonym o zbytnie przechwalanie się dodam szybko, że nie ja jestem autorem przepisu i nie ja tą pastę przygotowałem:) Tym razem gotowała moja Mama, która od 3 miesięcy, czyli od kiedy wróciła z wakacji z włoskiej Umbrii "odgrażała się", że przygotuje na jakiś obiad pyszną pastę z sosem truflowym. Warto było czekać te 3 miesiące!

Nie znam kucharza, który nie rozpływałby się nad smakiem trufli. Ja miałem okazję spróbować ich po raz pierwszy w marcu, po powrocie z Mediolanu, skąd przywiozłem słoiczek z malutkim, czarnym grzybkiem. Ten smak ciężko opisać. Na pewno jest wyjątkowy, podobnie jak smak kawioru. Można trufle lubić bądź nie, ale ciężko jest obok nich przejść obojętnie. Mnie osobiście ich smak przypadł do gustu, choć dużo bardziej smakują mi nie jako jedzenie samo w sobie, lecz jako dodatek do różnych potraw. Wspaniałym odkryciem podczas ostatniej wyprawy do Toskanii były np. gnocchi w tradycyjnym sosie quattro formaggi z dodatkiem pasty truflowej- pycha!

Trufle, poza tym że bardzo drogie, u nas są dodatkowo właściwie niedostępne. W sklepach można natomiast dostać oliwę aromatyzowaną truflami oraz, w dobrych delikatesach, pastę truflową. Jeżeli kiedyś wpadnie Wam w oko, to polecam kupić. Jeden słoiczek spokojnie starczy na kilka obiadów, a smak jest naprawdę wspaniały.

Postarajcie się też kupić dobry makaron. My użyliśmy papardelle kupionych we Włoszech. Zwróćcie uwagę na ich teksturę- są bardzo szorstkie, dzięki czemu sos trzyma się klusek. Heston Blumenthal zrobił kiedyś w swoim programie taki eksperyment. Do przygotowania spaghetti bolognese użył dwóch rodzajów makaronu: gładkiego oraz "szorstkiego". Wyłożył potrawę na dwa talerze, po czym delikatnie uniósł kluski. Okazało się, że w przypadku gładkiego makaronu cały sos spłynął na dno talerza, natomiast po uniesieniu "szorstkich" spaghetii talerz był właściwie czysty, gdyż sos trzymał się makaronu.

Na koniec dodam jeszcze, że, jak to zwykle bywa u mojej Mamy (przywilej osób doświadczonych w kuchni), proporcje są "na oko":)

Papardelle z prawdziwkami i sosem truflowym

Składniki na 4 osoby

- makaron papardelle (szerokie wstążki)
- opakowanie (30 g) suszonych prawdziwków
- po ok. 2 łyżki masła i mąki
- pasta truflowa
- sól, pieprz
- oliwa extra virgin

Grzyby wrzucamy do garnka, zalewamy ok. 0,5-0,7 l. wody i gotujemy przez 7 minut. Grzyby wyjmujemy z garnka, płyn zachowujemy.

W międzyczasie w dużym garnku zagotowujemy osoloną wodę na makaron, a w mniejszym garnku rozpuszczamy na małym ogniu masło, dodajemy mąką i mieszamy, aż do utworzenia zasmażki. Następnie powoli, cały czas mieszając, dodajemy płyn z gotowania grzybów (przelewamy go delikatnie, żeby piasek z grzybów nie dostał się nam do sosu).

Gdy sos zgęstnieje, dodajemy kilka łyżeczek (do smaku) pasty truflowej, sól i pieprz.

Ilość zasmażki i ilość wody, którą zalewamy grzyby, zależy tak naprawdę od tego ile chcemy uzyskać sosu i jak bardzo ma być on gęsty. Nie przesadzajmy z mąką, ale jednocześnie pamiętajmy, że sos nie może być zupełnie rzadki, gdyż nie będzie wtedy przywierał do makaronu.

Makaron gotujemy al dente, odlewamy (zachowując trochę wody z gotowania) i mieszamy z sosem. Następnie dodajemy pokrojone w paski prawdziwki. Jeżeli uzyskaliśmy zbyt rzadki naszym zdaniem sos, do gotowej potrawy możemy wmieszać trochę wody z gotowania makaronu, która zagęści całość.

Podajemy natychmiast.

Smacznego!

TOSKANIA

2009-10-16T11:09:00.002+02:00

...zapraszam także do obejrzenia innych zdjęć z Toskanii, dostępnych TUTAJ.

Pozdrawiam!

Pasta orkiszowa z sosem z pieczonych pomidorów, bakłażana i papryki

2009-10-15T20:08:00.008+02:00

Pogoda za oknem jaka jest- każdy widzi. I pomyśleć, że jeszcze 4 dni temu było ciepło, czasami nawet bardzo ciepło, świeciło słońce, ludzie się uśmiechali, a nasze żołądki z zadowoleniem przyjmowały codziennie porcje wyśmienitego jedzenia. Ale to były wakacje. Cudowne toskańskie wakacje, które, jak to zwykle z wakacjami bywa, szybko minęły, pozostawiając po sobie mnóstwo wspomnień, inspiracji i zdjęć. I tak jak na ciepłą i słoneczną pogodę raczej nie powinniśmy już w tym roku liczyć, a nad uśmiechem ludzi dookoła trzeba będzie jeszcze popracować, tak włoskie smaki jak najbardziej możemy próbować przenieść na nasze stoły.

Słów kilka o toskańskich przysmakach mam nadzieję, że będę miał jeszcze okazję napisać, zdjęcia też niedługo powinny pojawić się w sieci, a póki co zapraszam do lektury i wypróbowania prostego przepisu na nutę włoską:)

Pasta orkiszowa z sosem z pieczonych pomidorów, bakłażana i papryki

Składniki na 3-4 osoby

- opakowanie makaronu orkiszowego (do dostania w sklepach z żywnością ekologiczną; można go zastąpić oczywiście tradycyjnym makaronem)
- 2 duże, dojrzałe pomidory
- 1 mały bakłażan
- 1 mała czerwona papryka
- 3 ząbki czosnku
- 1 mała ostra papryczka
- pęczek bazylii
- ok. 1/4 pęczka natki pietruszki
- oliwa extra virgin
- sól, pieprz
- kozi ser do posypania (opcjonalnie)

Piekarnik rozgrzewamy do 200 st. C.

Bakłażana przekrawamy na pół, usuwamy gniazda nasienne, kroimy miąższ na mniejsze kawałki, przekładamy do durszlaka, solimy i odstawiamy na ok. 20 min.

Po tym czasie kawałki bakłażana płuczemy pod zimną wodą i bardzo dokładnie suszymy.

Pomidory przekrawamy na połówki, usuwając twarde części przy ogonkach.

Z papryki usuwamy gniazda nasienne i kroimy ją na ćwiartki.

Tak przygotowane warzywa układamy na natłuszczonej blasze. Dorzucamy ząbki czosnku (w łupinkach). Całość solimy, pieprzymy i skrapiamy oliwą.

Blachę wkładamy do piekarnika na ok. 25-30 min.

Czosnek obieramy z łupinek. Upieczone warzywa miksujemy w blenderze (nie trzeba robić tego bardzo dokładnie, dzięki czemu sos będzie miał ciekawszą fakturę) i przekładamy do małego garnczka.

Bazylię, natkę i ostrą papryczkę również miksujemy z 2-3 łyżkami oliwy i tak powstałe "pesto" dodajemy do zmiksowanych wcześniej warzyw. Doprawiamy sos do smaku.

Makaron gotujemy al dente zgodnie z instrukcją na opakowaniu. W międzyczasie podgrzewamy też sos.

Kluski odlewamy i mieszamy z sosem.

Przekładamy na talerze, posypujemy startym kozim serem, dekorujemy bazylią i skrapiamy oliwą.

Smacznego!

PS. Do tej pasty polecam czerwone, wytrawne wino. My piliśmy Crociani Vino Nobile di Montepulciano Riserva- oczywiście z Toskanii:)

c.d.n....mam nadzieję, że szybko

2009-10-13T13:33:00.002+02:00

Ciasto śliwkowe na krucho-drożdżowym spodzie

2009-09-06T21:03:00.005+02:00

Tegorocznym owocom daleko do doskonałości. Brak słońca i obfite opady na początku lata zrobiły swoje. Z jednej strony, nie jest to dobra informacja, ale patrząc z drugiej strony.... mamy świetny pretekst do przerabiania tychże dalekich od ideału owoców chociażby na pyszne ciasta:)

Dziś przepis prosty i smaczny. A w roli głównej- śliwki. Polecam też wypróbować ciekawe, nietypowe ciasto krucho-drożdżowe, które u nas w domu często wykorzystuje się w makowcach.

Ciasto śliwkowe na krucho-drożdżowym spodzie

ok. 1-1,5 kg śliwek

Ciasto:

- 450 g mąki
- 1/2 kostki zimnego masła, pokrojonego w drobne kawałki
- 110 g cukru
- 1 łyżeczka proszku do pieczenia
- 1 opakowanie suchych drożdży
- 4 żółtka
- ewentualnie kwaśna śmietana

Masa śmietanowa:

- 200 ml śmietany kremówki
- 2 jajka
- 40 g cukru
- 20 g mąki ziemniaczanej
- skórka otarta z 1 cytryny

Do posypania:

- wiórki kokosowe

Piekarnik rozgrzewamy do 180 st. C.

Z podanych składników zagniatamy szybko ciasto, na koniec dodając ewentualnie 1-2 łyżki śmietany, jeżeli ciasto jest zbyt suche.

Ciasta nie odstawiamy do wyrośnięcia. Zamiast tego rozwałkowujemy je i przekładamy na prostokątną blachę wyłożoną papierem do pieczenia.

Składniki masy śmietankowej dokładnie ze sobą łączymy.

Śliwki przekrawamy na pół i kroimy w paski, które rozkładamy na cieście. Następnie delikatnie wylewamy na ciasto masę śmietankową.

Całość posypujemy wiórkami kokosowymi i wstawiamy do piekarnika.

Pieczemy ok. 45-50 min.

Smacznego!

Owoce pod kruszonką

2009-07-28T21:09:00.007+02:00

Ten owocowy crumble jest jedną z najprostszych rzeczy, jakie ostatnio zrobiłem. Składniki są zawsze są pod ręką, możemy wykorzystać te owoce, które najbardziej lubimy, przygotowanie trwa może 10 minut, pieczenie 30 minut i pyszny, lekki deser gotowy w mniej niż godzinę.

Polecam!

Owocowy crumble

Owoce (użyjcie Waszych ulubionych):

- 2 nektarynki
- 2 morele
- 4 śliwki
- jagody, maliny, porzeczki, wiśnie
- pół garści suszonej żurawiny
- pół garści rodzynek

Kruszonka:

- 50 g ciasteczek amaretti (opcjonalnie, zamiast nich można użyć odpowiednio więcej mąki)
- 50 g podprażonych migdałów (j.w.)
- 75 g mąki
- 75 g masła
- 60 g brązowego cukru

Do podania:

- śmietanka kremówka
- sok z cytryny
- lody waniliowe

Piekarnik rozgrzewamy do 200 st. C.

Żaroodporne naczynie, w którym podamy deser, natłuszczamy masłem i układamy w nim pokrojone owoce, żurawinę i rodzynki.

W malakserze rozdrabniamy amaretti i migdały. Dodajemy pozostałe składniki i miksujemy (najlepiej użyć opcji "pulse") do momentu, aż składniki utworzą kruszonkę. Można ją oczywiście przygotować rękoma, ale zajmuje to trochę więcej czasu, no i więcej jest po tym sprzątania:)

Kruszonką posypujemy owoce.

Wkładamy crumble'a do piekarnika i pieczemy 30 minut.

Podajemy na ciepło z gałką lodów waniliowych i kleksem śmietany zagęszczonej sokiem z cytryny.

Smacznego!

Pavlova z kremem mascarpone i letnimi owocami

2009-07-26T19:29:00.008+02:00

Pamiętacie jeszcze pavlovą z rabarbarem? Pavlova jako deser urzeka. Jest przepyszna, wspaniale wygląda, łatwo się ją przygotowuje, a latem daje niesamowite wręcz możliwości puszczenia wodzy fantazji. Wystarczy tylko upiec bezę, ubić trochę bitej śmietany i uzupełnić całość owocami wedle uznania. Ciężko mi jest wymyślić połączenie, które by tu w ogóle nie pasowało.

Tym razem do przygotowania deseru wykorzystałem maliny i czerwone porzeczki, od których uginały się gałęzie krzaków na ogrodzie. Do śmietany dodałem natomiast opakowanie serka mascarpone.

Wyszło super!

Pavlova z kremem mascarpone, malinami i czerwonymi porzeczkami

- jeden spód bezowy, przygotowany według tego przepisu
- 250 g serka mascarpone
- ok. 150-200 ml śmietany kremówki
- skórka otarta z 1 cytryny
- 1 op. cukru waniliowego
- maliny, czerwone porzeczki
- cukier puder do posypania

Mając gotowy spód, przygotowujemy krem.

W tym celu ubijamy śmietanę z cukrem waniliowym. W oddzielnej miseczce drewnianą łyżką albo szpatułką silikonową "rozcieramy" serek mascarpone, po czym stopniowo dodajemy po łyżce bitej śmietany, każdą łyżkę dodając dopiero po dokładnym połączeniu poprzedniej porcji z serkiem. Dzięki temu uzyskamy jednolitą, gładką masę. Na koniec dodajemy do niej skórkę, całość jeszcze raz mieszamy i wykładamy na bezowy spód.

Na wierzchu układamy maliny i porzeczki. Całość posypujemy cukrem pudrem.

Smacznego!

Tartaletki z bobem i musem z marynowanej papryki i sera pecorino

2009-07-24T14:23:00.009+02:00

Po przygotowywaniu flamiche'a z porami zostało mi trochę (ok. 150 g) kruchego ciasto, które zamroziłem i wykorzystałem ostatnio do przygotowania tartaletek z bobem i musem serowo-paprykowym.

Pomysł na taką kombinację smaków przyszedł mi do głowy po zjedzeniu bardzo prostej i jednocześnie bardzo pysznej sałatki z bobu, sera feta i pomidorów, przygotowanej ostatnio przez moją Koleżankę. A ponieważ bób kojarzy mi się też z miętą, postanowiłem skropić całość oliwą aromatyzowaną właśnie świeżą miętą. Wyszło naprawdę pysznie! Smakowo i kolorystycznie.

Wydaje mi się, że tego typu tarteletki, zrobione w wersji mini, nadają się świetnie jako przekąska na letnie imprezy i przyjęcia. Użyjcie tylko dobrej jakości sera, może to być równie dobrze ser kozi albo mieszanka różnych gatunków serów. Pokombinujcie:) A żeby Was do tego zachęcić, nie podaję żadnych dokładnych proporcji. Zdajcie się na smak i wyobraźnię!

Polecam!

Tartaletki z bobem i musem z papryki i sera pecorino, skropione oliwą aromatyzowaną miętą

- porcja ok. 150 g kruchego ciasta
- dobrej jakości ser pecorino/ inny lekko ostry i wyrazisty w smaku ser, wedle uznania
- marynowana papryka
- bób, ugotowany al dente
- oliwa extra virgin
- świeża mięta
- sól, pieprz

Ciastem wykładamy foremki do tartaletek i pieczemy w piekarniku rozgrzanym do 190 st. C przez ok. 15-20 min. Bardziej szczegółową instrukcję można znaleźć tutaj.

Upieczone ciasto wyciągamy z foremek i odstawiamy do przestygnięcia.

Bób wrzucamy na gotującą się wodę i gotujemy al dente- ok. 4 min. Następnie odlewamy i przekładamy do miski z wodą i kostkami lodu. Chodzi o to, żeby jak najszybciej przerwać proces gotowania. Bób powinien zachować intensywny zielony kolor i być lekko chrupki.

Za pomocą miksera dokładnie łączymy ze sobą ser z marynowaną papryką. Powinna powstać gładka, kremowa masa. Doprawiamy do smaku.

Masę serową przekładamy do upieczonych wcześniej "foremek". Bób obieramy ze skórki i układamy na masie serowej.

Za pomocą miksera ręcznego miksujemy oliwę z miętą, doprawiamy do smaku i tuż przed podaniem skrapiamy tartaletki.

Smacznego!

Podpiekanie. Krok po kroku.

2009-07-12T21:12:00.013+02:00

Dzisiaj nie będzie nowego przepisu. Chciałbym natomiast napisać kilka słów o jednej z podstawowych technik wykorzystywanych podczas przygotowywania tart, quiche'ow, flamiche'ow i wszelkich podobnych potraw, w których kluczym elementem są spody z różnych rodzajów kruchego ciasta.

Wpis kieruję przede wszystkim do osób zaczynających dopiero swoją przygodę z kuchnią. Mam nadzieję, że się przyda:)

1. Ciasto, przygotowane na podstawie danego przepisu (np. wg TEGO) i schłodzone przez co najmniej 30 min. w lodówce, wykładamy na lekko oprószony mąką blat i rozwałkowujemy na pożądany kształt, którym z reguły jest oczywiście okrąg. Ciasto powinno mieć ok. 2-3 mm grubości i powierzchnię o kilka centymetrów większą niż forma.

2. Tak przygotowane ciasto przekładamy na natłuszczoną masłem i wysypaną bułką tartą formę, dociskając delikatnie brzegi i usuwając zwisający nadmiar ciasta. Formę z ciastem wkładamy na ok. 20 minut do lodówki. Dzięki temu podczas pieczenia ciasto nie będzie się kurczyło. Piekarnik rozgrzewamy do podanej w przepisie temperatury. Z reguły podpiekamy w 190-200 st. C.

3. Ciasto wyjmujemy z lodówki i nakłuwamy widelcem, dzięki czemu podczas podpiekania gorące powietrze nie będzie wypychało ciasta do góry.

4. Przed włożeniem ciasta do piekarnika wykładamy je papierem do pieczenia, na który wysypujemy suchy groch. Można użyć również przykładowo fasoli lub specjalnych, ceramicznych kulek. Dzięki obciążeniu ciasta, podczas podpiekanie zachowa ono pożądany kształt.

5. Ciasto podpiekamy przez czas podany w przepisie, przy czym na 5-10 min. przed końcem zdejmujemy papier z grochem. Dzięki temu ciasto lekko wyschnie i nabierze koloru.

6. Czasami konieczne jest nie tyle podpieczenie, co całkowite upieczenie spodu w przypadkach, w których tarta z nadzieniem nie będzie już wędrowała do piekarnika.

7. W tym ostatnim przypadku gotowe ciasto delikatnie wyjmujemy z formy i studzimy na kratce, po czym napełniamy nadzieniem zgodnie z przepisem.

Flamiche z porami i curry

2009-07-09T16:01:00.008+02:00

Dziś na łamach bloga ponownie gości Michel Roux. To dziwne, że jeszcze nie napisałem o nim w rubryce Mistrzowie kuchni- muszę to nadrobić:) Nie wiem, czy się nie powtarzam, ale przeglądając jego książki właściwie nie da się znaleźć przepisu, którego nie chiałoby się natychmiast wypróbować. Tym razem padło na "Jajka" i zamieszczoną tam recepturę na flamiche z porami i curry.

Flamiche to właściwie to samo co quiche. Sama nazwa jest natomiast specyficzna dla pogranicza Francji i Belgii, gdzie flamiche przygotowuje się tradycyjnie właśnie z porami. Curry jest tu dodatkiem autorskim Michela Roux. Jeżeli ktoś nie lubi, spokojnie można z niego zrezygnować.

Potrawa smakuje bardzo dobrze szczególnie teraz, kiedy na bazarkach można znaleźć cudownie zielone, młode pory.

Na koniec jeszcze uwaga typowe mięsożercy: moim zdaniem flamiche będzie jeszcze lepszy z dodatkiem kawałków podsmażonego kurczaka:)

Flamiche z porami

Składniki na formę o średnicy 22 cm

Ciasto kruche:

- 250 g mąki
- 125 g schłodzonego masła, pokrojonego w kostkę
- 2 łyżeczki cukru
- 1 łyżeczka soli
- 1 jajko
- 40 ml zimnej wody

UWAGA: z tej ilości składników wyjdzie ok. 500 g ciasta. Do przepisu potrzeba natomiast 350 g. Resztę ciasta można owinąć w folię aluminiową i schować na kilka dni do lodówki, bądź na 2 miesiące do zamrażarki

Nadzienie:

- ok. 1 kg porów, dokładnie umytych i oczyszczonych
- 60 g masła
- 100 ml śmietany kremówki
- 5 żółtek
- 15 g curry
- sól, pieprz

Z podanych powyżej składników zagniatamy szybko ciasto, które owijamy w folię aluminiową i wkładamy na minimum 30 minut do lodówki. Formę natłuszczamy masłem i również umieszczamy w lodówce.

Piekarnik rozgrzewamy do 200 st. C.

Schłodzone ciasto rozwałkowujemy na grubość ok. 3 mm i wykładamy nim formę. Wkładamy do lodówki na 20 min., po czym nakłuwamy dno widelcem, wykładamy papierem do pieczenia, wysypujemy grochem i podpiekamy przez 20 min.

Podpieczone ciasto odstawiamy do wystygnięcia.

Zajmujemy się farszem. Pory kroimy w cienkie plasterki. Na patelni rozpuszczamy masło, wrzucamy pory, doprawiamy pieprzem i solą, przykrywamy patelnię i dusimy pory przez ok. 20 min., aż będą miękkie.

Zdejmujemy z ognia i odstawiamy do całkowitego ostygnięcia.

Śmietanę łączymy z curry i z żółtkami. Tak powstałą masę łączymy z porami i całość wylewamy na podpieczone ciasto.

Wstawiamy do piekarnika jeszcze na 40 min.

Podajemy z kwaśną śmietaną

Smacznego!

Włoski chlebek z oliwkami, suszonymi pomidorami i ziołami

2009-07-02T11:28:00.007+02:00

Pyszny! Tylko w ten sposób mogę opisać ten chleb. Ma wszystko to, co miłośnicy włoskich smaków lubią najbardziej: suszone pomidory, oliwki, bazylię, parmezan, orzeszki piniowe i oliwę. Do tego dochodzą jeszcze zdrowe i chrupiące pestki dyni i słonecznika.

Chlebek jest bardzo prosty w przygotowaniu i moim zdaniem świetnie nadaje się chociażby na spotkanie przy grillu. Najlepszy dzień po wyjęciu z pieca.

Przepis jest moją wariacją na temat receptury wygrzebanej z jednego z zeszytów kulinarnych.

Polecam!

Włoski chlebek z oliwkami, suszonymi pomidorami i ziołami

Porcja na 1 bochenek

- 250 g mąki pszennej
- 10 g drożdży
- 150 ml oliwy
- 150 ml ciepłej wody
- 3 jajka
- 2 ząbki czosnku, bardzo drobno posiekane (ewentualnie przeciśnięte przez praskę)
- 100 g oliwek, posiekanych
- 100 g suszonych pomidorów, posiekanych
- 100 g startego parmezanu
- 90 g pestek dyni
- 30 g orzeszków piniowych
- 30 g ziaren słonecznika
- garść posiekanych listków bazylii
- 2 łyżeczki ziół prowansalskich

Rozkruszone drożdże wrzucamy do miski wraz z mąką. Całość zalewamy wodą i oliwą, łączymy dokładnie składniki, przykrywamy miskę wilgotną ściereczką i odstawiamy na 30 min. w ciepłe miejsce.

Do mieszanki mąki i drożdży dodajemy wszystkie pozostałe składniki i całość mieszamy, aż składniki dobrze się połączą.

Tak przygotowaną masę przekładamy do wyłożonej pergaminem formy i odstawiamy na godzinę.

Piekarnik rozgrzewamy do 200 st. C.

Chleb pieczemy przez ok. 45 min. Po wyjęciu z piekarnika odstawiamy na kratkę do przestygnięcia.

Przechowujemy zawinięty w suchą ściereczkę.

Smacznego!

Irish Soda Bread

2009-06-30T18:00:00.007+02:00

Pyszny, zdrowy i wyjątkowo prosty w przygotowaniu- Irish Soda Bread. Moim zdaniem jeden z najlepszych, typowo wyspiarskich produktów.
Korzystałem już z wielu przepisów na ten chleb, ale najlepszy wydaje mi się ten autorstwa Richarda Corrigana z londyńskiej restauracji Bentley's, zaczerpnięty przez Marcusa Wareinga i umieszczony w jego książce "How to cook the perfect".

Poniżej w wersji trochę przeze mnie zmodyfikowanej.

Polecam!

Irish Soda Bread

Składniki na 1 bochenek

- 50 g mąki razowej
- 50 g mąki pszennej
- 1/2 łyżeczki proszku do pieczenia
- 1/2 łyżeczki sody
- 25 g płatków owsianych
- 13 g pszenicy
- 13 g otrębów pszennych
- 3/4 łyżeczki soli
- 2,5 łyżki miodu
- 1/2 łyżki melasy
- 115 ml maślanki

Piekarnik rozgrzewamy do 160 st. C.

Pszenicę zalewamy wodą i gotujemy 20 min. Odstawiamy do wystygnięcia, przecedzamy i osuszamy.

W misce mieszamy suche składniki: mąki, pszenicę, płatki owsiane, otręby, sól, sodę i proszek do pieczenia.

Następnie dodajemy płynne składniki: miód, melasę i maślankę.

Wszystkie składniki jak najszybciej łączymy ze sobą, przekładamy na blat, formujemy okrągły bochenek, który lekko spłaszczamy i przekładamy na blachę wyłożoną pergaminem.

Wstawiamy do piekarnika. Pieczemy przez ok. 30 min.

Smacznego!

Klasyczne bezy francuskie

2009-06-22T12:08:00.007+02:00

Jak często zdarza Wam się, że do przygotowania jakiejś potrawy potrzebne są tylko żółtka, a z białkami nie macie później za bardzo co zrobić? U mnie jest to dość częsta sytuacja, a jej rozwiązanie jest bardzo proste: trzeba zrobić bezy:) Roboty przy tym nie ma prawie wcale, a efekt jest fantastyczny. Nie dość tego, wystarczą tylko 2 białka, żeby przygotować bezy na kilka dni (łakomczuchów nie uwzględniam w tych wyliczeniach:)), a my mamy czyste sumienie, że nie marnujemy jedzenia wyrzucając niepotrzebne białka.

Sposób przygotowywania składników na bezę francuską u poszczególnych autorów właściwie niczym się nie różni, podobnie jak proporcje składników. Główna zasada jest taka, że do białek nie powinna się nam dostać nawet kropla żółtka, a na miskach i trzepaczkach nie powinniśmy mieć śladów tłuszczu (przykładowo, można je przed użyciem pokryć cienką warstwą soku z cytryny)

Poszczególni autorzy przepisów modyfikują natomiast długość pieczenia i temperaturę piekarnika. Korzystałem ze wskazówek różnych szefów kuchni i moim zdaniem najlepsza jest metoda autorstwa (wcale nie jestem zdziwiony), znowu, Michela Roux:) Bezy wychodzą cudownie chrupkie z zewnątrz i lekko ciągnące w środku, czyli dokładnie takie, jakie być powinny.

Polecam!

Klasyczne bezy francuskie

- 2 białka
- 60 g cukru
- 60 g cukru pudru

Piekarnik rozgrzewamy do 110 st. C. Blachę wykładamy papierem do pieczenia.

W misce ubijamy trzepaczką albo mikserem ręcznym (najlepiej i najszybciej) białka. Kiedy zaczną tworzyć się niezbyt sztywne wierzchołki, dodajemy partiami cukier i ubijamy pianę na wysokich obrotach przez 10 min. Powinna być bardzo sztywna i z łatwością trzymać się na trzepaczce.

Wtedy dodajemy do piany cukier puder i bardzo delikatnie łączymy całość szpatułką.

Bezy formujemy na blasze za pomocą łyżeczki lub szprycy.

Małe bezy pieczemy 1 godz. 15 min., zaś większe przez 5-10 min. dłużej.

Kiedy bezy są upieczone, wyłączamy piekarnik, lekko uchylamy drzwiczki i pozostawiamy bezy w środku na kilka godzin.

Przechowujemy w suchym miejscu.

Smacznego!

Ps. Można przygotować bezy smakowe, dosypując do gotowej masy np. kakao albo dolewając esencję smakową.

Tarta truskawkowa z pomarańczowym crème pâtissière

2009-06-21T11:37:00.007+02:00

Tą tartę chciałem zrobić od momentu, kiedy pierwszy raz zobaczyłem przepis na nią w książce Michela Roux "Pastry". Ostatnio wreszcie się udało i po raz kolejny, wykorzystując pomysł Roux, nie zawiodłem się.

Ciasto jest pyszne i moim zdaniem bardzo eleganckie. Poza tym w przepisie pojawia się crème pâtissière, czyli krem cukierniczy- podstawa sztuki cukierniczej, której w domowej kuchni raczej często się nie wykorzystuje (przynajmniej ja tego nie robię:)), także jest okazja, żeby nauczyć się czegoś nowego.

Wypróbujcie przepis, póki możemy się jeszcze cieszyć świeżymi truskawkami:)

Tarta truskawkowa z pomarańczowym crème pâtissière

Składniki na tartę o średnicy 20 cm i wysokości ok. 3 cm

Ciasto (pâte sucrée)

- 250 g mąki
- 100 g pokrojonego w kostkę, lekko zmiękczonego masła
- 100 g cukru pudru
- 2 jajka o temperaturze pokojowej
- szczypta soli

Z tej ilości składników przygotujemy ok. 500 g ciasta, przy czym do tarty będziemy potrzebować 220 g- resztę można spakować w folię aluminiową i schować do zamrażalnika- wytrzyma tam do trzech miesięcy

Nadzienie

- 2 żółtka
- 40 g cukru
- 14 g mąki
- 170 ml mleka
- skórka otarta z 2 pomarańczy
- 1 łyżka cukru pudru

- 250 ml śmietany kremówki
- 25 g cukru pudru
- opcjonalnie: ziarenka z 1 laski wanilii

- ok. 70 dag truskawek, umytych i bez szypułek
- cukier puder do posypania
- świeża mięta do ozdoby

Zaczynamy od przygotowania ciasta.

Na blacie/stolnicy usypujemy kopczyk z mąki. Pośrodku robimy wgłębienie, do którego wkładamy masło, cukier i sól. Mieszamy palcami wszystkie składniki, systematycznie zagarniając do środka mąkę i rozcierając ją z pozostałymi składnikami, aż do otrzymania konsystencji kruszonki.
Znowu robimy zagłębienie pośrodku i wbijamy do niego jajka. Łączymy je z resztą składników, zagniatając ciasto.
Z ciasta formujemy dwie kule. Jedną (220 g) zawijamy w folię aluminiową i wkładamy do lodówki na 1-2 godziny. Resztę szczelnie owijamy folią i wkładamy do zamrażalnika.

Piekarnik rozgrzewamy do 190 st. C.

Wyjmujemy ciasto z lodówki, rozwałkowujemy na placek o grubości ok. 2-3 mm i wykładamy nim natłuszczoną formę o średnicy 20 cm. Wkładamy do lodówki na 20 min.

Po wyjęciu nakłuwamy ciasto widelcem, wykładamy papierem do pieczenia, na który wysypujemy groch i wkładamy do piekarnika na ok. 30-40 min., na ostatnie 15 zdejmując papier z grochem.
Upieczone ciasto wyjmujemy z formy i odkładamy do wystygnięcia na kratce.

Przygotowujemy crème pâtissière.

Żółtka ucieramy dokładnie z 1/3 cukru. Dodajemy mąkę i dokładnie łączymy wszystkie składniki.
W rondelku podgrzewamy mleko ze skórką pomarańczową i resztą cukru. Kiedy zaczyna się gotować, przelewamy je do masy z mąki i żółtek, cały czas mieszając. Całość przelewamy z powrotem do rondelka i doprowadzamy do wrzenia na średnim ogniu, cały czas mieszając. Gotujemy na małym ogniu przez 2 minuty, zdejmujemy z ognia i przelewamy do miski. Odstawiamy do wystygnięcia, posypując cienką wartswą cukru pudru, dzięki czemu nie utworzy się kożuch.

W międzyczasie ubijamy śmietanę z cukrem. Możemy ewentualnie dodać nasionka z 1 laski wanilii.

Delikatnie łączymy bitą śmietanę z crème pâtissière i wykładamy na upieczony wcześniej spód.

Na wierzchu układamy truskawki. Całość posypujemy cukrem pudrem i dekorujemy listkami mięty.

Smacznego!

Szparagi z parmezanem i estragonowym dressingiem

2009-06-20T21:58:00.008+02:00

Połączenie szparagów z parmezanem jest moim zdaniem świetne, a całą potrawę przygotowuje się błyskawicznie. Pięknie zielona, lekka i pyszna, w sam raz na ciepłe dni, które mam nadzieję niedługo się jednak pojawią...

Szparagi na sałacie, z parmezanem i estragonowym dressingiem

Składniki na 2 porcje

- ok. 12 zielonych szparagów, umytych i oporządzonych, zdrewniałe końcówki odłamane
- 8 listków sałaty, mogą być też np. 2 garście mieszanki sałat
- garść startego parmezanu
- sól, pieprz

- 50 ml oliwy extra virgin
- 1/2 łyżki octu z czerwonego wina
- szczypta soli
- posiekane listki z 1 gałązki estragonu

Szparagi wkładamy delikatnie do gotującej się, osolonej wody i gotujemy na półtwardo (4-5 minut).

W międzyczasie przygotowujemy dressing wsypując do miseczki sól, dodając ocet i wlewając wolnym strumieniem, cały czas mieszając, oliwę, aż dressing zgęstnieje. Na koniec dodajemy posiekany estragon i całość mieszamy.

Szparagi wyjmujemy z garnka i rozkładamy pojedynczą warstwą na talerzu/tacy, żeby odparowały.

Na indywidualnych talerzach rozkładamy porwaną na mniejsze kawałki sałatę, na nią kładziemy szparagi, polewamy wszystko dressingiem i posypujemy parmezanem.

Podajemy natychmiast

Smacznego!

Prosty i pyszny pudding jabłkowo-rabarbarowy

2009-06-14T16:59:00.005+02:00

Szukając pomysłów na desery, często zaglądam ostatnio do "Niedzielnych przysmaków" Gordona Ramsay'a. Zamieszczone tam przepisy są moim zdaniem świetne. Szybkie, proste i bardzo apetyczne. Bez udziwnień.

Tym razem wziąłem na warsztat pudding jabłkowy, czyli po prostu jabłka zalane ciastem i wstawione na chwilę do piekarnika. Powiem Wam, że desery jabłkowe kojarzą mi się głównie z jesienią, dlatego postanowiłem użyć też rabarbaru, żeby przepis nabrał trochę bardziej wiosennego charakteru.

Zwróćcie uwagę przede wszystkim na ciasto. Jest świetne i można nim zalać nie tylko jabłka, czy rabarbar, ale także wiele innych owoców (jagody, maliny, wiśnie), na które sezon zbliża się już wielkimi krokami.

Moim zdaniem ciasto najlepsze jest po 2 dniach.

Polecam!

Pudding jabłkowo-rabarbarowy (przepis zmodyfikowany)

- 20 dag rabarbaru, umytego, obranego i pokrojonego na małe kawałki
- 3 jabłka (ja użyłem moich ulubionych szarych renet)
- 25 dag masła
- garść rodzynek sułtańskich
- calvados
- 180 g cukru trzcinowego
- 1 opakowanie cukru wanilinowego
- 2 łyżki miodu
- 2 duże jajka, rozbełtane
- 150 g mąki
- 1 łyżeczka proszku do pieczenia
- skórka otarta z 1 cytryny
- 5 łyżek mleka

- masło do natłuszczenia formy
- cukier puder do posypania

Piekarnik rozgrzewamy do 190 st C.

Prostokątną, żaroodporną formę do pieczenia (dł. ok. 25 cm) natłuszczamy masłem.

Rodzynki zalewamy calvadosem.

Jabłka myjemy, obieramy i kroimy w kostkę, pozbywając się wcześniej gniazd nasiennych.

Rozgrzewamy teflonową patelnię i wrzucamy na nią jabłka, rabarbar, 25 g masła, połowę cukru trzcinowego, cukier wanilinowy i miód. Smażymy na średnim ogniu, od czasu do czasu mieszając. Gdy jabłka i rabarbar zaczną się karmelizować, dodajemy rodzynki i calvados ( 3 łyżki) i gotujemy przez 5-10 min., aż jabłka zmiękną.

Tak powstałą masę przekładamy do przygotowanej formy i odstawiamy do ostygnięcia.

W międzyczasie przygotowujemy ciasto.

Pozostałe masło i cukier ucieramy, po czym stopniowo dodajemy na przemian jajka, mąkę, skórkę oraz mleko. Ramsay napisał, że składniki powinny utworzyć dość gęstą, ciągnącą się masę.

Ciastem przykrywamy masę jabłkowo-rabarbarową i pieczemy 30-35 min. Wierzch powinien się zrumienić, a wbity w ciasto patyk po wyjęciu powinien być czysty.

Odstawiamy ciasto do ostygnięcia.

Przed podaniem posypujemy cukrem pudrem. Podajemy z kulką lodów waniliowych.

Smacznego:)

Pieczone szparagi z boczkiem i masłem ziołowym

2009-06-11T10:51:00.003+02:00

Witajcie po dłuższej przerwie:) Niestety przechodzenie do kolejnego etapu życia nie pozwalało mi regularnie gotować i prowadzić bloga, ale- pochwalę się- wszystko zakończyło się pomyślnie i mam nadzieję, że teraz czasu będę miał trochę więcej:) To tak tytułem wstępu:)

Dziś w roli głównej szparagi w bardzo prostym przepisie. Ja ogólnie wychodzę z założenia, że szparagi najlepsze są jedzone z odrobiną masełka, a jeżeli chce się eksperymentować, to zasada jest prosta: jak najmniej dodatków w jak najprostszych kombinacjach. Szparagi z lekkim sosem holenderskim, szparagi z jajkiem, kremowa zupa szparagowa, delikatny quiche, czy- tak jak dziś- szparagi z boczkiem i masełkiem ziołowym. Początkowo chciałem zrobić po prostu pieczone szparagi, ale znalazłem w lodówce resztkę wędzonego boczku i tak powstała ta wyjątkowo prosta potrawa.

Do masła możecie użyć takiej mieszanki ziół, która Wam najbardziej odpowiada. Ja poszedłem po prostu do ogródka i zerwałem kilka gałązek tego, kilka tamtego:) Poza tym możecie od razu zrobić więcej masła, po czym przechowywać je w lodówce- jest świetnym dodatkiem chociażby do mięsa z grilla.

Pieczone szparagi z boczkiem i masłem ziołowym

- kostka miękkiego masła
- 2-3 garście świeżych ziół, drobno posiekanych (ja użyłem estragonu, pietruszki, szczypiorku i hyzopu)
- zielone szparagi
- kilka plasterków wędzonego boczku
- sól, pieprz

Zaczynamy od przygotowania masła ziołowego. Do miski przekładamy miękkie masło, dodajemy drobno posiekane zioła, po czym całość dokładnie mieszamy.

Na blacie rozkładamy kawałek folii kuchennej, na której wzdłuż brzegu rozkładamy masło, po czym zawijamy w rulonik i wkładamy do lodówki.

Piekarnik rozgrzewamy do 200 st. C

Szparagi myjemy, cienko obieramy i odłamujemy zdrewniałe końcówki.

Na dnie żaroodpornego naczynia rozkładamy plastry boczku. Na nich układamy szparagi, doprawiamy solą i pieprzem i wstawiamy do rozgrzanego piekarnika na ok. 20-25 min.

Po wyjęciu z piekarnika na szparagach kładziemy kilka "plasterków" masła ziołowego. Czekamy, aż się rozpuści i konsumujemy:)

Smacznego!

Pavlova z rabarbarem, pomarańczą i truskawkami.

2009-05-29T15:23:00.012+02:00

Zrobienie tortu Pavlovej chodziło mi po głowie już od jakiegoś czasu. Okazja- Dzień Matki- nadarzyła się we wtorek, a dodatkowo po cremie brulee zostały mi białka, które trzeba było do czegoś wykorzystać. Oczywiście miałem jeszcze zapas rabarbaru, dlatego postanowiłem zrobić swoją wersję deseru- z rabarbarem, pomarańczą i truskawkami, a wszystko polane gęstym, cytrusowym syropem. Wyszedł pyszny deser- jeśli nie najsmaczniejszy, to na pewno najładniejszy jaki udało mi się do tej pory przygotować. W końcu dla Mamy:)

Przepis na bezę autorstwa Michela Roux jest moim zdaniem świetny. Beza wychodzi pysznie chrupiąca na wierzchu i ciągnąca w środku.

Tort Pavlovej z rabarbarem, pomarańczą i truskawkami

Beza:

- 3 białka
- 95 g drobnego cukru
- 95 g cukru pudru

Na wierzch:

- spora garść truskawek
- 2 pomarańcze, w tym jedna z otartą skórką
- 20 dag rabarbaru
- kilka kawałków masła
- 350 ml śmietany kremówki
- 2 łyżki cukru pudru

Syrop:

- sok z 1/2 pomarańczy
- sok z 1/2 cytryny
- 3 łyżki cukru
- ok. 40-50 ml wody

Zaczynamy od przygotowania bezy.

Piekarnik rozgrzewamy do 150 st. C.

Trzepaczką lub mikserem ręcznym ubijamy białka. Kiedy masa zacznie gęstnieć dodajemy cukier i ubijamy jeszcze kilka minut na maksymalnych obrotach, aby powstała bardzo sztywna masa, trzymająca się trzepaczki. Wtedy dosypujemy cukier puder i całość bardzo delikatnie mieszamy.

Blachę do pieczenia wykładamy pergaminem, na który wylewamy ubite białka- powinny utworzyć koło o średnicy mniej więcej 20 cm. (w zależności od tego, jak grubą bezę chcemy uzyskać). Na środku koła robimy lekkie wgłębienie i umieszczamy bezę w piekarniku na 30 min., po czym zmniejszamy temperaturę do 120 st. C i dopiekamy jeszcze przez 45 min. Wyłączamy piekarnik i zostawiamy w nim bezę na kilka godzin, a najlepiej na całą noc.

Rabarar myjemy, kroimy na małe kawałki, usuwając przy okazji włókna, po czym wrzucamy na patelnię z kilkoma kawałkami masła, skórką otartą z 1 pomarańczy i sokiem z 1/2 pomarańczy. Gotujemy przez kilka minut, aż rabarbar zmięknie, rozpadnie się, płyn trochę odparuje i utworzy się gęsta "papka". Zdejmujemy z ognia i odstawiamy na bok.

Drugą pomarańczę obieramy ze skóry i wykrawamy kawałki miąższu, omijając błonki. Większe truskawki przekrawamy na ćwiartki, mniejsze- na połówki.

Śmietanę ubijamy z cukrem pudrem i rozsmarowujemy na bezie. Na wierzchu rozkładamy masę rabarbarową i owoce.

Na patelni przygotowujemy syrop, zagotowując sok z 1/2 cytryny, sok 1/2 pomarańczy i wodę z cukrem i gotując do momentu, aż powstanie gęsty, słodko-kwaśny syrop.

Przed podaniem polewamy tort syropem i dekorujemy świeżą miętą.

Smacznego!!